Marcin Polak Bogowie śpiewają Wydawnictwo Od Do, Łódź 2023, s. 116, 978-83-963-4125-9 Wydawca książki uprzedza i na czwartej okładce obwieszcza czytelnikowi, że to przejmująca, ironiczna, schyłkowa powieść. To pojemne stwierdzenie może być wskazówką, aby zastanowić się, czy te klimaty są w zakresie jego zainteresowań. Motywy schyłku przywodzą na myśl kryzys cywilizacji zachodniej, „zmierzch Zachodu”, pokazywanie rzeczywistości w stanie rozpadu, braku zaufania i podejrzliwości. I taka jest ta książka. Czy to może się podobać? Nie o podobanie się w takiej literaturze chodzi, tylko o wywieranie wrażenia. A książka Polaka wrażenie robi. Jej bohater, Przybylski, noszący znaczące nazwisko, to zwykły, szeregowy obywatel, borykający się z codziennością, systemem opresji w pracy. Dobiega kresu swojego zawodowego życia. W przeciwieństwie do modnego ostatnio swego rodzaju gigantyzmu powieściowego, w myśl którego bohater przeżywa wszystkie przygody naraz, Przybylski przygód nie ma, o ile nie uznamy za przygodę powolnego upijania się na radiowej antenie podczas audycji, którą prowadzi. Bohater jest zaprzeczeniem męskiego charakteru w ujęciu stereotypowym. Jest niespełnionym muzykiem, niespełnionym ojcem, kochankiem i mężem. Akceptuje to życie, a nawet je afirmuje. Nie płacze nad niezrealizowanymi pomysłami, nie mści się za swoje nienasycenie. Robi drastyczne porównania: Hitler też był niespełnionym artystą i zobaczcie, co z tego wynikło! Kiedy zaintrygowana logiką powieści Polaka, sięgnęłam do informacji o autorze, okazało się, że jest filozofem i …