Na cztery ręce pracowano przy książce „Nasz człowiek w Botswanie”. Wydawca – Muza – zaprezentował ją w klubie „Wrzenie świata”, który od dwóch lat jest kluczowym adresem stołecznym, jeśli chodzi o literaturę faktu. Książkę napisał Bartosz Marzec, młody, ale wytrawny reporter, który dziennikarskie abecadło poznał na łamach „Rzeczpospolitej”, zaś obecnie pracuje w redakcji miesięcznika „Łowiec Polski” – jest bowiem zapalonym myśliwym. A, ponieważ łowiectwo jest także nieobce Wojciechowi Albińskiemu, toteż książka o nim zasłużyła na miano wystrzałowej. Znajomość obydwu zaczęła się przed dekadą od… faksu. Pokazał go Marcowi Marek Nowakowski. Zawierał fragment prozy, lecz bez podania nazwiska autora. Po kilku miesiącach zaintrygowany i oczarowany tekstem Marzec poznał jego autora, bo Albiński przybył do Warszawy z RPA, gdzie spędził cztery dekady. Spotkanie zaowocowało wywiadem na łamach „Rzeczpospolitej”, potem recenzjami kolejnych tomów pisarza, a w końcu wspólną podróżą życiowym szlakiem prozaika. Książka, której tytuł honoruje cenionego przez tandem Albiński-Marzec Grahama Greena („Nasz człowiek w Hawanie”), przynosi pieczołowitą z niej relację. Nić narracji rozpoczyna się u schyłku międzywojnia w podwarszawskich Włochach, potem wiedzie przez zrujnowaną Warszawę widzianą oczami ucznia szkoły Wojciecha Górskiego oraz studenta Politechniki, paryski przystanek po „wybraniu wolności”, pracę mierniczego w Szwajcarii oraz geodety na południu Afryki, wreszcie powrót do Warszawy. Opowieść ozdabia ironia, …