Warszawska Premiera Literacka przyznawana jest już od ponad ćwierćwiecza, lecz jeszcze nigdy ceremonia jej wręczania nie opuściła gościnnych progów Klubu Księgarza. Po raz pierwszy zdarzyło się to dopiero w grudniu ubiegłego roku, gdy laur za książkę miesiąca odbierał Krzysztof Karpiński, autor fundamentalnej dysertacji zatytułowanej „Był jazz. Krzyk jazzbandu w międzywojennej Polsce” (Wydawnictwo Literackie). Celebracja miała miejsce w gmachu Collegium Nobilium, służącej od kilkunastu lat studentom stołecznej Akademii Teatralnej, zaś w II RP jurystom. Skądinąd ten fragment miasta niemal w całości podporządkowany był wówczas Temidzie – perorował laureat, nota bene sędzia z zawodu. Ale wcześniej laudację – zakończoną limerykami – wygłosił Marek Gaszyński, a z fragmentami pracy zapoznała audytorium nieprzemijająco urodziwa Jolanta Fajkowska. To wszystko nie warunkowało jednak do zmiany lokalizacji Warszawskiej Premiery Literackiej. Wymusił ją koncert na dwa fortepiany w wykonaniu dwóch Krzysztofów: Karpińskiego oraz Sadowskiego. Bowiem autor uhonorowanego dzieła ma też wykształcenie muzyczne, interesuje się jazzem nie tylko teoretycznie. Wraz z cenionym pianistą i aranżerem zaprezentowali grane na synkopowaną nutę szlagiery międzywojnia z repertuaru Henryka Warsa oraz Stanisława Ferszki, akompaniatora znanego ostatnio głównie z powodów pozaartystycznych (vide proces Agata Tuszyńska – rodzina Władysława Szpilmana) Wiery Gran. Tonom jego evergreena „Bo to się zwykle tak zaczyna” towarzyszył frenetyczny akompaniament widowni, pod batutą Bogumiła Paszkiewicza. Czy ktoś zadbał o rejestrację występu, zwieńczonego recitalem Karpińskiego w swingowo- dixielandowym (tudzież …