Wybory w USA wysunęły na plan pierwszy sprawy amerykańskie. Co prawda dla osób interesujących się bardziej duchem kultury niż ciałem polityki na planie pierwszym nadal pozostają inne sprawy Nowego Świata: literacki Nobel dla Boba Dylana oraz śmierć Kanadyjczyka, Leonarda Cohena. Nobel przyznany za ballady wzbudził spore kontrowersje. I bardzo dobrze. Jednak osobiście - w opozycji np. do sądów Filipa Łobodzińskiego oraz własnej córki - wstępuję w zastęp przeciwników takiego uhonorowania. Dworuję sobie, że następny literacki Nobel powinien otrzymać Woody Allen jako autor scenariuszy: "które w wielkim stopniu wpłynęły na rozwój kinematografii światowej". Gdybym ja miał przyznawać ten laur żyjącym pieśniarzom, wskazałbym na Leonarda Cohena. Już nie wskażę. Zostały tylko piosenki. Może trzeba napisać "aż piosenki"? Lecz sylwetka kanadyjskiego twórcy pobudza mnie do wyjątkowo personalnych westchnień. Pamiętam wypad do Kopenhagi, specjalnie na koncert mistrza, podczas tournée zorganizowanego, aby odrobić stracony majątek. Bo jego menadżerka i przyjaciółka, Kelley Lynch, podprowadziła z konta ponad 5 mln dolarów. Pozostałe 150 tys. nie wystarczyły nawet na podatki.. Kiedy Cohen pierwszy raz występował w Warszawie (1985), nie było mnie stać na bilet. Stąd samolot do Kopenhagi. Przepchnąłem się blisko sceny, żeby dobrze widzieć. Obok w tłumie stała jakaś trzydziestolatka, roniąca rzewne łzy. Trąciłem ją łokciem: "Czemu płaczesz?" - spytałem. - "Przecież jesteśmy na fantastycznym koncercie, czekaliśmy tak długo! Ja przyleciałem tutaj z Warszawy, specjalnie! Trzeba się bardzo cieszyć!". Sąsiadka z koncertu chlipnęła kolejny raz i pociągnęła nosem: "Wiesz" - wykrztusiła - "ja przyleciałam do Danii też specjalnie na …