O Benie Macintyre pisałem ponad trzy lata temu, gdy ukazała się jego książka „Agent Zigzag” (polski przekład, nakładem Naszej Księgarni, od niedawna na rynku). Ten brytyjski dziennikarz, jeden z redaktorów „Timesa”, jest autorem kolejnej wojennej opowieści, „Operation Mincemeat”, doskonale przyjętej historii niezwykłego spisku, na jaki poważyli się Anglicy, by podsunąć Niemcom fałszywe informacje dotyczące planowanych ataków aliantów. Ale, choć obie książki są rzeczywiście świetną lekturą, chciałbym zwrócić uwagę na inny tom Macintyre- ’a, efekt jego wysiłków – albo i owoc jego pasji – redaktorskich. „The last word” (Bloomsbury) jest wyborem kilkudziesięciu tekstów poświęconych językowi, jakie Macintyre zamieszcza w miarę regularnie w dziale literatury „Timesa”. Macintyre bawi się angielskim, bada go, analizuje, wywraca na nice, sprawdza jego aktualność, globalną przydatność (a co za tym idzie – dominację) i zdolność do adaptacji. To od niego dowiedziałem się, że prócz znanych już na świecie odmian chinglish, spanglish i franglish mamy także ponglish, czyli polski angielski, narzecze używane przez emigrantów nad Tamizą i tych, którzy postanowili wrócić nad Wisłę (moim zdaniem posługują się nim także nie podróżujące nigdzie ofiary naszego szkolnictwa). Autor zaliczył ponglish do grupy „języków pidżynowych” (pidgin), czyli uproszczonych, twierdząc, że jest on dopiero w powijakach i ma spore szanse na rozwój. Nie przewiduje wprawdzie, by w ponglish kiedykolwiek powstała wersja „Ojcze nasz”, ale chwali bogactwo …