Coraz częściej podejmuje się w środowisku wydawniczym problematykę naśladownictwa publikacji. Nikogo nie dziwi teza, że naśladownictwo jest jednym z rynkowych zachowań wydawców. I to zachowań coraz częstszych. Powstaje tylko pytanie – czy naśladownictwo jest prawnie dozwolone, jeśli tak – w jakich granicach. Wreszcie – na ile silna jest prawna ochrona „naśladowanego” wydawcy. Co do zasady nie można naśladownictwa zanegować – mieści się bowiem w założeniach gospodarki wolnorynkowej, w której walka konkurencyjna powoduje, że każdy producent podpatruje osiągnięcia innych, korzystając z rozwiązań, które przyniosły pożądane rynkowo efekty. Problem zaczyna się, gdy poprzez naśladownictwo wkraczamy w sferę dóbr prawem chronionych: prawem autorskim, prawem własności przemysłowej, systemem ochrony baz danych, ochrony dóbr osobistych, czy wreszcie ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (uznk). Naśladownictwo i pasożytnictwo Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 uznk czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. Co do zasady na gruncie uznk naśladownictwo jest dozwolone jako bodziec stymulujący konkurencję. Zakazane jest tzw. naśladownictwo niewolnicze, o którym mowa w art. 13 uznk. Na gruncie tego przepisu dozwolone jest naśladownictwo cech funkcjonalnych (użyteczności) produktu (np. budowa, konstrukcja, forma, rozmiary), zabronione zaś naśladownictwo cech niefunkcjonalnych (nieużytkowych), charakteru innego produktu lub modelu prowadzenia działalności innego przedsiębiorcy, o ile jest sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami i może wprowadzić klientów w błąd co do tożsamości producenta lub produktu. Ocena, czy …