1 Podobno po lekturze „Teorii »pozwól im«” Mel Robbins wielu czytelników wytatuowało sobie przesłanie książki, czyli „Pozwól im” na ciele. Żeby nie zapomnieć. Mnie spodobała się bardzo jedna z internetowych opinii: „Niesamowite jest to, że można o jednym zdaniu napisać całą książkę. Można było krócej…”. 2 W „Schronisku, które zostało zapomniane” Sławka Gortycha młodzi ludzie urządzają seans spirytystyczny. Taka zabawa musi się źle skończyć! [Zobacz także poz. 14.] 3 „Kasprowy” Remigiusza Mroza opowiada o zamachu na sławną tatrzańską kolejkę linową. Że to niemożliwe? Wolne żarty! [Patrz też poz. 10. i 25.] 4 Akcja „Krawca” Vincenta V. Severskiego toczy się w 2003 roku, w różnych miejscach Europy, m.in. w czarnogórskiej Budvie, gdzie żywa była jeszcze wtedy pamięć po titowskiej Jugosławii. Matko Boska, toż to wydaje się już inną epoką! 5 W „Atomowych nawykach. Drobnych zmianach, niezwykłych efektach” Jamesa Cleara czytamy, że „tożsamość jest tym, w co wierzysz”. Nic dodać, nic ująć, poza stwierdzeniem oczywistości, że jeśli w nic nie wierzysz, jesteś człowiekiem bez tożsamości. Nikim. Zerem. 6 W „Szczęścia można się nauczyć” Ewy Woydyłło i Agnieszki Radomskiej trafiamy na rady, najczęściej dobre i przydatne, choć może nie do końca. Gdy np. próbuje się nas przekonać, byśmy nie zamartwiali się, a raczej choćby i w najtrudniejszych chwilach starali się poszukać tego, „co może uspokoić, ostudzić emocje i czym można się pocieszyć”. Tu padają przykłady, takie jak ten: „moja mama zmarła, ale już nie cierpi”. Uprzejmie dziękuję, poradzę sobie bez takich podpowiedzi. [Porównaj również poz. 30.] 7 W „Nie wymiękaj” Stephen King znów funduje czytelnikom historię z udziałem Holly Gibney. Co tu dużo mówić, przywiązujemy się do postaci swoich ulubionych książek i zawsze miło spotkać kogoś takiego, gdy sięgamy po nowy tytuł. A że okoliczności tego spotkania są więcej niż niemiłe, to w wypadku Stephena Kinga jest całkowicie zrozumiałe. Nie czego innego w końcu się spodziewaliśmy. 8 W „Kici Koci. Wyprawie po skarb” Anity Głowińskiej ulubienica naszych najmłodszych wybiera się ze swoimi przyjaciółmi do parku na poszukiwanie skarbu. Ma do tego przygotowany sprzęt, oczywiście z niezbędną mapą. A kto pomógł Kici Koci skompletować te wszystkie przedmioty z latarką i lornetką włącznie? Jasne, że babcia, bo któż by inny? [Patrz także poz. 24.] 9 „Kandydat” Jakuba Żulczyka poprzedzony jest wyjaśnieniem: „Napisałem tę powieść, ponieważ interesuje mnie władza. Najbardziej zaś interesuje mnie pustka fikcji, którą władza generuje tylko po to, aby usankcjonować swoje istnienie”. Ne mam powodu, by nie wierzyć autorowi, choć z pewnością napisał tę powieść także dlatego, że to jego zawód i sposób na zarabianie pieniędzy, a temat był na czasie. Tyle że z tego, co widzimy wokół, przydałaby mu się większa wiedza na temat działalności grup przestępczych. Mamy bowiem do czynienia z bandyterką. Całkiem pospolitą, a że ubraną w słowa, to nic nowego pod słońcem. 10 W „Substytucji”, 19. już książce Remigiusza Mroza z …