Już drugą powieść poświęca pan Giacomo Casanovie. To pana ulubiona postać historyczna? Na pewno jedna z ciekawszych, dająca brawurową szansę zmierzenia się z mitem dość płytkiego uwodziciela, jaki przylgnął w masowej kulturze do tego Włocha. Z ubiegłego tysiąclecia (sic!) pamiętam pański wieczór autorski w Klubie Księgarza poświęcony książce „Casanova”. Fragmenty czytał Jan Englert, który miał zagrać bohatera publikacji w ekranizacji tudzież inscenizacji… Cóż, plany to jedno, rzeczywistość – drugie, a w tym wypadku nawet i trzecie… Chociaż paradoksalnie właśnie jakieś pomysły ekranizacji polskich przygód słynnego Wenecjanina skłoniły mnie, aby powrócić do niektórych wątków. No i – nie przeczę – dania chwilami szansy literackiej wyobraźni, bo przecież „Zabić Casanovę” to jednak głównie powieść. Bardziej współczesna zresztą, niżby można sądzić. A zaczyna się właściwie od ucieczki z Warszawy i prawdziwego rajdu po Rzeczpospolitej. W rozmaitych przebraniach, pozach i towarzystwach. Polski szlachcic, …