Porządkując papiery zagarniające przestrzeń na biurku, trafiłem na wyliczankę – okazała się odpytywanką – brytyjskich pisarzy, których poproszono o wypowiedzi na temat im zawodowo najbliższy, czy li pisania, tworzenia, koncypowania, wymyślania. Listy pytań nie było, nie wiem zresztą, skąd materiał pochodzi (nieoznaczony wydruk). Każdy z autorów wypowiadał się w dziesięciu kwestiach. Wszystkie dotyczyły procesu twórczego: skąd biorą pomysły, jak podchodzą do pisania, jak wygląda ich dzień pracy, czy to w ogóle jest praca (bo może hobby albo zajęcie uboczne), jak tworzą, czyli technikalia: komputer albo kartka, pióro albo ołówek, w domu albo w parku, kto to czyta jako pierwszy, czy dzielą się pomysłem z innymi, czy wprowadzają poprawki, jak często, czy godzą się na ingerencje redaktora… I tak dalej. „Takich pytań sto”, śpiewali Starsi Panowie. Nazwiska w tej odpytywance były znamienite. Alfabetycznie, bo tak najprościej: Margaret Atwood (Booker 2000, Nobel może w przyszłym roku, „Opowieść podręcznej” to jej dzieło), Roddy Doyle (Booker 1993, dramaturg i scenarzysta, rozsławiła go ekranizacja „The Commitments”), Hilary Mantel (podwójny Booker, 2009 i 2012, za powieści o Thomasie Cromwellu), Michael Moorcock (science-fiction, II wojna światowa, …