Patrick Modiano, 69-letni francuski prozaik został 111. z kolei laureatem Literackiej Nagrody Nobla. To drugi w ostatnich sześciu latach literacki Nobel dla Francji (po Le Clézio), choć trudno wydarzenie to uznać za symptom odradzania się nad Sekwaną pisarskiej potęgi. Charakterystyczne, że królewscy akademicy ze Skandynawii nie nagrodzili któregoś z najgłośniejszych autorów francuskojęzycznych, choćby skandalisty Houllebecqa czy Littella, lecz pisarza środka, wyróżnionego już Nagrodą Akademii Francuskiej i Nagrodą Goncourtów, cenionego przez krytykę i czytelników, choć chyba żadna z jego książek nie osiągnęła statusu superbestsellera ani nie stała się przedmiotem jakiejś szczególnie pamiętnej debaty publicznej. W Polsce z trzydziestu jego tytułów znamy co piąty, przy czym – paradoksalnie, najchętniej czytana była, jak się zdaje, „Katarzynka”, a to głównie ze względu na ilustracje Jeana-Jacquesa Sempé’ego, od czasów „Mikołajka” kochanego przez naszych milusińskich, a jeszcze bardziej przez ich dziadków. „Katarzynkę” przełożyła na polski Regina Gręda, a książkę wydał Czuły Barbarzyńca. Inne książki przyswajali nam Eligia Bąkowska (w edycji Czytelnika), Katarzyna Skawina i Wiktor Dłuski (dla PIW), Ewa Bekier dla Wydawnictwa Łódzkiego i Joanna Polachowska dla Iskier. Za najważniejsze dzieło Patricka Modiano uchodzi „Ulica ciemnych sklepików”, choć literaturoznawcy nieprzypadkowo zwracają uwagę na zazębianie się tematów w książkach tego pisarza, powroty tych samych bohaterów czy wreszcie ostentacyjną autobiograficzność tytułów Modiano, która zawsze w pewnym momencie poddana zostaje w wątpliwość. Niektóre wątki powtarzają się jednak wręcz uporczywie, przede wszystkim ten …