7 stycznia odszedł w wieku 88 lat Tadeusz Konwicki. Wymieniony w tytule kronikarski zapis (copyright by Krzysztof Mętrak) oraz zbliżone stylistycznie tomy: „Kalendarz i klepsydra”, „Wschody i zachody księżyca” czy „Zorze wieczorne”, a także powieści (mające pierwodruk w drugim obiegu) „Mała apokalipsa” i „Kompleks polski” zapewniły mu poczesne miejsce w narodowym panteonie literackim. Zaś „Ostatni dzień lata”, „Dolina Issy” i „Lawa” w kanonie rodzimej kinematografii. Rodem z Wileńszczyzny był autorem arcywarszawskim. Przekonałem się o tym osobiście w lipcu 1988 roku przy ulicy Franciszkańskiej 13 w Otrębusach. Gdzie w willi, zbudowanej w znacznej mierze własnoręcznie i wedle własnego projektu, rokrocznie celebrował urodziny gospodarz – Bernard Ładysz, zapraszając stołeczną socjetę, w szczególności tę z kresowym rodowodem. Takowoż twórcę „Dziury niebie”. Ten jednak często się wymawiał stwierdzeniem, że nie cierpi prowincji. (Tu trzeba dodać, że wilegiatura Otrębusy, osadzona przy lesie pomiędzy Podkową Leśną, Karolinem oraz Brwinowem, powstała w okresie fin d sieclu, a zasłynęła w II RP jako miejsce weekendowego wypoczynku warszawiaków). Na urodzinach Bernarda Ładysza języki gości rozwiązywały się wraz z wychylanymi za zdrowie jubilata toastami, głównie przyrządzanym osobiście przez jubilata samogonem, a także pochłanianymi przysmakami zabużańskimi również autorstwa sławnego śpiewaka: cepelinami, …