„Wśród ptaków wielkie poruszenie, ci odlatują, ci zostają / Na łące stoją jak na scenie, czy też przeżyją, czy dotrwają...” (Agnieszka Osiecka). To, że w nowych politycznych rozdaniach w Polsce nastąpiło wielkie poruszenie – nie jest niczym zaskakującym; takie są reguły gry. Wielu „nie przeżyło”. Rzecz jednak w pytaniu: czy z tego powodu należy ubolewać i rozdzierać szaty, czy wręcz przeciwnie – wyrażać nadzieję, że wreszcie coś się zmieni na lepsze. Oby!... Poszerzanie spektrum Nie dotrwał między innymi Dariusz Jaworski, od roku 2016 dyrektor Instytutu Książki. Najłagodniej rzecz ujmując: w mojej ocenie całkowicie zaprzepaścił on i pogrzebał dorobek instytucji, którą przyszło mu kierować w latach ancien régime’u. Tuż po objęciu funkcji 4 kwietnia 2016 (z nadania ministra Piotra Glińskiego) w wywiadzie dla „Wyborczej” zakomunikował odważnie, że jako nowy szef Instytutu Książki „zdecydowanie poszerzy spektrum”, oraz że „maksymalnie zechce wpłynąć na to, aby zahamować spadkową tendencję czytelnictwa w Polsce”. Podzielił się w związku z tym światłą refleksją, że „potrzebna jest praca organiczna – na wszystkich polach i we wszystkich środowiskach”, a na koniec podkreślił, że „praca musi być skoordynowana – resorty i środowiska muszą ze sobą współpracować”. Uznał też, że należy promować polską literaturę poza granicami kraju, w czym pomocny mu będzie „program translatorski”, który wprawdzie odziedziczył po poprzednikach, ale który należy zmodyfikować. Jak? Przede wszystkim „należy wrócić do klasyki, pokazać bogactwo naszego dziedzictwa”. Mimochodem dorzucił: „Są również pewne priorytety, które wyraża kierownictwo ministerstwa” (kto konkretnie – tego nie powiedział, a zainteresowanych odesłał do Glińskiego). …