Bezsprzecznie jednym z ważniejszych wydarzeń 8. Warszawskich Targów Książki było spotkanie z Hertą Müller, niemiecko-rumuńską noblistką. Pisarka i poetka na żaden europejski język nie była tłumaczona tak często jak na polski. Do jej najważniejszych dzieł należą: „Sercątko” (Czarne), „Dziś wolałabym siebie nie spotkać” (Czarne) czy „Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie” (Czarne). To poetycka, powiązana z losami niemieckiej mniejszości w Rumunii i silnie sformalizowana proza, za którą Müller otrzymała Literacką Nagrodę Nobla w 2009 roku. Müller zaczęła opowieść o dochodzeniu do literatury od wspomnień o swojej młodości: – Stalinizm nie odszedł wraz ze Stalinem. Jako dziecko nie można było mówić niektórych rzeczy w miejscach publicznych. Mój dziadek przed wojną handlował materiałami kolonialnymi. Później musiał ukrywać swoje złoto, a część pieniędzy mu zabrano. W dzieciństwie często mówiliśmy o poszukiwaniu tego złota. Potem się upolityczniłam, co wiązało się z tym, że po wyjeździe z wioski zaczęłam czytać. Choćby …