Jak należy rozumieć pojęcie „własny użytek osobisty” określony w art. 23? Zauważmy, że każda forma dozwolonego użytku zarówno publicznego, jak i osobistego jest swego rodzaju kompromisem między interesem społecznym polegającym na zapewnieniu dostępu do dóbr chronionych prawem autorskim a interesem podmiotów uprawnionych, które ponoszą negatywne skutki ograniczenia monopolu autorskiego. Bez wątpienia można zaobserwować, że zmiany prawne na gruncie prawa unijnego zmierzają w kierunku wzmocnienia sfery interesów podmiotów uprawnionych. Pierwszym powodem wprowadzenia tych zmian był rozwój technik kopiowania i utrwalania utworów, który wymusił wprowadzenie rozwiązań mających na celu zrekompensowanie uszczerbków wynikających z masowego korzystania, zwłaszcza na potrzeby użytku osobistego. Stąd też polska ustawa o prawie autorskim przewiduje w art. 20 i 20(1) opłaty z tytułu czystych nośników i urządzeń rejestrujących oraz z tytułu reprografii. Zupełnie nowe wyzwania niesie technologia cyfrowa oraz Internet, który stanowi jedno z głównych narzędzi umożliwiających lawinowe korzystanie z utworów. Odpowiedzią na te zjawiska mają być zabezpieczenia techniczne, których zadaniem jest ograniczenie dozwolonego użytku (np. poprzez ograniczenie liczby sporządzonych kopii) lub wręcz wyłączenie możliwości takiego kopiowania. Na gruncie polskiego prawa autorskiego granice dozwolonego użytku osobistego wyznacza art. 23 ust. 2, stanowiąc, że zakres własnego użytku obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, …