Nie pierwszej młodości, choć wciąż aktualny co do swych zasadniczych wskazówek wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 1961 roku, podejmuje istotną dla praktyki wydawniczej kwestię dostarczania oraz przyjmowania zamówionego utworu. Spór, który znalazł finał w sądzie, dotyczył słownika, mającego ukazać się nakładem Wiedzy Powszechnej. W sierpniu 1953 Edward M. złożył wydawnictwu ofertę wydania opracowanego przez siebie „Słownika angielsko-polskiego wyrazów i wyrażeń prawnych, ekonomicznych i handlowych”, a wraz z nią program dzieła oraz kilka próbnych stron części angielsko-polskiej i polsko-angielskiej. Zgodnie z programem słownik miał się składać z dwóch części: angielsko-polskiej (ok. 10 tys. haseł) oraz polsko-angielskiej zawierającej polskie odpowiedniki haseł angielskich. W październiku 1954 strony podpisały umowę. Pierwotny termin oddania dzieła ustalono na 1 lipca 1955, by następnie przedłużyć go na wniosek autora do 31 grudnia 1956. 30 czerwca 1955 Edward M. złożył w wydawnictwie część angielsko-polską dotyczącą liter od E do K. Blisko rok później – 4 czerwca 1956 roku – poprosił o przesunięcie terminu do złożenia reszty pracy do końca roku. Złożoną część oddano do recenzji merytorycznej – ta wypadła „stanowczo ujemnie”. Autor zareplikował tę opinię i zaproponował powołanie 6 rewidentów słownika o różnych specjalnościach, co też zostało uczynione. Z końcem 1956 roku złożył „znaczną część maszynopisu słownika”, a w piśmie z 31 grudnia 1956 zaznaczył, że zastrzega sobie prawo uzupełnienia zarówno nowo złożonej części, jak i poprzedniej. Informował też, że część polsko-angielska jest na ukończeniu. Wydawca, uznając, że …