Kristof Zorde Fenicjanie Czuły Barbarzyńca Press, Warszawa 2025, s. 94, ISBN 978-83-972431-6-3 „Jestem Fenicjaninem. Wyglądam jak Fenicjanin, myślę jak Fenicjanin, modlę się jak Fenicjanin. Natomiast cieszę się i cierpię jak każdy inny…” Jakże szalenie przewrotny jest Kristof Zorde w swojej najnowszej książce „Fenicjanie”. Pokochałam jego prozę niedawno, po lekturze świetnego „Być jak”, i myślę, że to jeden z najsprawniejszych i najinteligentniejszych pisarzy swojego pokolenia. W niewielkich rozmiarów wydaniu podzielonym na błyskotliwe, oszczędne, ale bardzo sugestywne opowiadania pisze o tytułowym ludzie z Fenicji, „ludziach morza” – sprytnych, obrotnych, otwartych na każde nieprzewidziane życiowe sytuacje. W pewnym momencie czytelnik orientuje się, że pod maską bohaterów kryje się po prostu lud żydowski. Autor bowiem miesza ze sobą prawdę z mitami, a Fenicjanie funkcjonują tu jako pewien symbol: są prastarym ludem, …