„Zdrajczyni Jane Boleyn” to pierwsza od niemal 10 lat powieść Philippy Gregory. Po dekadzie milczenia powraca do ulubionej epoki Tudorów… Mamy do czynienia z długo wyczekiwanym powrotem legendarnej autorki bestsellerów i jest to powrót do ulubionego okresu Philippy Gregory, czyli właśnie do epoki Tudorów, a zarazem do tematyki, która przyniosła jej międzynarodową sławę. Autorka najnowszą powieść poświęciła Jane Boleyn, rzuca nowe światło na jedną z najbardziej kontrowersyjnych kobiet tamtych czasów. Jane była świadkiem i uczestniczką kluczowych wydarzeń na dworze Henryka VIII, tymczasem jej motywacja i czyny od wieków budzą kontrowersje. Opierając się na nowych badaniach, Philippa Gregory postanowiła zrewidować jej wizerunek – w powieści ukazuje nam Jane jako postać bardziej skomplikowaną i wielowymiarową. Powrót do tematyki Tudorów pozwolił też autorce podjąć uniwersalne tematy władzy, zdrady i przetrwania w patriarchalnym świecie. Jane Boleyn to bohaterka złożona. Momentami budzi współczucie, momentami – lęk. Wokół tej postaci krążą różne pogłoski, tradycyjnie przedstawia się ją jako czarny charakter, niegodziwą żonę, oskarżycielkę własnego męża. Czy pisarka rehabilituje Jane Boleyn? Czy pokazuje jako ofiarę własnych ambicji i intryg dworskich? Na pewno nie była postacią czarno-białą. Philippa Gregory kwestionuje tradycyjne, często męskocentryczne interpretacje postaci Jane Boleyn. Zamiast tego ukazuje ją jako osobę uwikłaną w system, który nie pozostawiał jej wielu opcji. Jane odebrała dobre wykształcenie, w duchu postępowym, znała kilka języków, o co zadbał jej ojciec myśliciel i tłumacz. W bardzo młodym wieku trafiła na dwór królewski i poznała go od podszewki. Niewątpliwie była ambitna i przez wielu mogła być postrzegana jako zagrożenie. Autorka dostrzegła w niej kobietę bardzo świadomą, zdeterminowaną walczyć o swoją pozycję w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Czy to dlatego zrobiono z niej czarny charakter? Całkiem możliwe. W powieści znajduje się taki fragment rozmowy, w którym Thomas Cromwell mówi do Jane Boleyn: „…gdybyś była tej samej płci co ten przystojny głupiec, twój mąż, zrobiłbym z ciebie świetnego dyplomatę, ambasadora o wiele lepszego niż on. Gdybyś miała urok swojej bratowej Anny, byłabyś lepszą królową niż ona, o wiele lepszą. Ale jesteś po prostu bardzo ładną, zanadto wykształconą młodą kobietą, Jane. Nie ma na tym dworze nic, co mogłabyś robić, oprócz kłótni z innymi ładnymi dziewczynami”. Gorzkie to, ale chyba bardzo prawdziwe. W tym jednym fragmencie zawiera się tak naprawdę cała tragedia Jane Boleyn. Na kartach powieści poznajemy ją również jako osobę pełną wątpliwości, zrozpaczoną i targaną emocjami, bardzo ludzką, którą wcale nie tak łatwo jest osądzać, uświadomiwszy sobie, w jakich okolicznościach przychodziło jej podejmować decyzje. Może po prostu łatwiej i wygodniej było przypiąć jej łatkę zdrajczyni? Celem autorki było pokazanie dworu Tudorów i mechanizmów epoki bez „męskiego filtra”? W czasach Tudorów to mężczyźni sprawowali …