Można rzec, że gdyby bohaterka pani książki poślubiła Kazimierza Żórawskiego, to nie zostałaby noblistką? Ta hipoteza jest jak najbardziej zasadna. Jeśliby Mania Skłodowska wyszła za swą pierwszą miłość, prawdopodobnie nigdy nie wyjechałaby na studia do Paryża. Wiodłaby życie typowe dla kobiet w tamtym czasie: przy boku męża, wychowując dzieci. Być może nawet odnalazłaby się w takiej roli, ale na szczęście dla nauki i dla nas jej losy potoczyły się inaczej. Sprzeciw wobec tego małżeństwa wyrazili rodzice narzeczonego? Przeszkodą nie było pochodzenie Marii – młodzi należeli do tej samej klasy społecznej, co pod koniec XIX wieku było sine qua non niemal każdego mariażu – ale kwestie materialne. Panna Skłodowska, zubożała szlachcianka, guwernantka, wydawała się Żórawskim, ludziom zamożnym, niezbyt dobrą partią dla ich syna. Rozczarowana tym uciekła w naukę? To nie tak. Pasja naukowa towarzyszyła Mani od dziecka. Jej wyjątkowe umiejętności ujawniły się już od pierwszych lat życia. Kiedy w wieku osiemnastu lat przyjeżdża do Szczuk, ma jeden cel: zarobić pieniądze, które będzie mogła wysyłać starszej siostrze, Bronce, studiującej w Paryżu. A gdy Bronia ukończy Sorbonę, ściągnie Manię do siebie, by wreszcie i ona mogła wstąpić na uczelnię – w tamtym czasie w zaborze rosyjskim kobiety nie miały możliwości studiowania, więc jedynym rozwiązaniem był wyjazd za granicę. Skłodowscy nie mieli na to funduszy, stąd pomysł sióstr, by jedna poszła do pracy i …