Piotr Marciszuk ustąpił… Przed upływem kadencji prezesa Polskiej Izby Książki Piotr podjął decyzję o rezygnacji, gdyż nadmiar obowiązków nie pozwala mu już pełnić tej zaszczytnej funkcji. Wielokrotnie toczyłem z Piotrem rozmaite spory, polemizowałem z nim w sprawach ważnych i mniej ważnych. Czasami publicznie, również na łamach Biblioteki Analiz, wyrażałem krytyczne opinie pod jego adresem. Sam zresztą namawiałem Piotra od ponad roku, żeby zastanowił się, czy warto nadal pełnić funkcję prezesa PIK – w sytuacji, gdy już dawno przekroczona została masa krytyczna wszelkiego rodzaju uwag i pretensji pod jego adresem, a także kierowanych do PIK. Wiem, że Piotr zmagał się z tą decyzją od dawna i… nie było mu łatwo. Podczas ostatniego Walnego, na którym zrezygnował, mówił niewiele. Siedział za stołem prezydialnym, wycofany wewnętrznie. Był sam. Na ogół człowiek jest wtedy sam… Mówili inni, z Grzegorzem Majerowiczem na czele, który na wszystkich walnych zebraniach PIK, od początku jej powstania, mówi najwięcej. Pewnie z tej racji, że na ogół te zebrania prowadzi (i z tego powodu go kochamy). Nie było kwiatów, „standing ovation” ani innych tego rodzaju gestów podziękowania za trud kierowania Izbą, z wyjątkiem paru okrągłych zdań prowadzącego zebranie Grzegorza Majerowicza, za co jestem mu osobiście wdzięczny, bo gdyby ich zabrakło, to byłoby… już całkiem nieładnie. Na stare lata uświadamiam sobie, że coraz łatwiej ulegam nostalgii, która wiąże …