W żyłach autora „Końca lata w zdziczałym ogrodzie” płynie swoisty koktajl krwi, prze­konuje Joanna Lichocka w książ­ce pod tytułem „Rymkiewicz. Genealogia” (Fundacja Evviva L’Arte). Po czym skrupulatnie wy­licza jego składowe: francuską, niemiecką, holenderską, litew­ską, tatarską, rosyjską i – last but non least – polską, która zdomi­nowała ów internacjonalny amal­gamat. Dowodem niebagatelny dorobek pisarza, znaczony cią­głym i uporczywym braniem się za bary z polskością. Z różnych epok, w rozmaitych wymiarach i konfiguracjach. Przecież tema­tem jego historycznych dociekań, ornamentowanych werbalnie, był i „Samuel Zborowski”, i Insurek­cja Kościuszkowska („Wieszanie”), i Powstanie Warszawskie („Kin­derszenen”), i zagłada warszaw­skiego getta („Umschlagplatz”) – dokonana rękoma Niemców, o czym dziś trzeba przypominać. I to expressis verbis! Nie wspo­minając o nurcie, który na wła­sny użytek nazywam wieszczo­wym, reprezentowanym choćby przez tomy: „Baket”, „Żmut” czy „Słowacki. Encyklopedia”. Bo też poeta dwojga imion jest godnym sukcesorem naszej tradycji ro­mantycznej. Ale o przewagach pisarskich Jarosława Marka Rymkiewicza mowa będzie w kolejnych tomach tego – jak wnioskuję po zajmują­cej lekturze – opus magnum. Ca­łość ma bowiem tworzyć tryp­tyk. W części …