Skąd wziął się pomysł na powieściopisarski cykl kresowy? Czyżby autorka miała zabużańską genealogię? Zdecydował o tym zbieg okoliczności. Parę lat temu Alicja Gienc z Zamościa odnalazła w jednej z moich wcześniejszych powieści pt. „Wyspy szczęśliwe” swoją przyjaciółkę sprzed 70 lat, Mazurkę Martę Matyszewską. Losy pani Marty, która jako dziewięcioletnie dziecko przeżyła masakrę cywilnej ludności Małszewa, kiedy w styczniu 1945 roku do Prus Wschodnich weszła Armia Czerwona, posłużyły mi za kanwę do napisania tamtej powieści. Właśnie tę książkę pani Alicji przyniosła z biblioteki jedna z jej opiekunek. Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku Alicja i Marta, nastoletnie wtedy dziewczęta, przebywały razem w Zakładzie Leczniczo-Wychowawczym we Wrocławiu. Od tamtej pory nie widziały się przez 70 lat. Poniekąd odnalazły się w mojej książce, choć pani Marta tego nie doczekała. Zmarła parę miesięcy wcześniej. Pani Alicja zaprosiła mnie do Zamościa, żeby opowiedzieć więcej o Marcie, a także o sobie. Pochodzi z Krzemieńca i przeżyła rzeź wołyńską. Pani Marta ocalała z sowieckiej zemsty. We Wrocławiu, gdzie rzucił je powojenny los, stanowiły dla siebie oparcie. Jadąc w 2023 roku do Zamościa, wiedziałam, że jadę po następną historię na książkę – „Sagę krzemieniecką” – luźno inspirowaną losami pani Alicji. Co do genealogii, moja rodzina pochodzi z Wileńszczyzny, zaś mojego męża – z okolic Stanisławowa, a więc też ze stron bliskich sadze. Jakie ramy czasowe obejmie saga? Tom pierwszy – „Zanim zapłonął świat” – zaczyna się współcześnie, w Zamościu, a potem …