Gdy zobaczyłam książkę pt: „Zając” Grzegorza Kasdepke (Wydawnictwo Dwie Siostry), inspirowaną rysunkiem „Młody Zając” Albrechta Durera – poczułam radość i wzruszenie. Lubię tę akwarelę, w domu mam piękny, stary album z pracami tego artysty, do którego często zaglądam. Zdarzyło się, że mój syn, gdy miał trzy latka zachwycił się tą akwarelką, dlatego pomyślałam: świetnie, że Grzegorz – lubiany wśród dzieci autor – spróbuje przybliżyć małym czytelnikom Albrechta Durera – niezwykłego mistrza Renesansu. „Młody Zając” wygląda jak żywy, dodatkowo światło odbija się w jego źrenicy ( podobno to odbicie okna pracowni). To niesamowite uczucie. Ale wracając do książki Grzegorza Kasdepke – niestety, rozczarowałam się połączeniem tematów. W tekście nie mogłam się doszukać inspiracji rysunkiem Durera. Doceniam natomiast dobre pióro dziennikarskie autora, zgrabne metafory –„ruchliwe stopy – spłoszone zające”, „znoszone kapcie – dziki w błocie”, „zgrabne szybkie sarny – stopy mojej mamy”. To naprawdę świetnie napisana książka o problemach społecznych w rodzinach, nie do końca patologicznych, ale o rodzinach ulegających konformizmowi, układowości. Ot, takie zjawisko socjologiczne, chyba bardziej dla starszych dzieci niż dla młodszych i też do „ przegadania z dorosłymi”. Jednak ta książka nijak się ma do Durera. Chyba, że mówimy o skrzywdzeniu wielkiego Mistrza – bo z taką opinią się spotkałam i do niej się przychylam. Nie doszukałam się także dowcipu ( chyba, że butelka ukryta w …