Czy w Polsce istnieje pogoda dla monarchistów? Nie mam ani pojęcia, ani też nie mam na myśli nurtu wzbierającego jako konserwatyzm tzw. Korony. Chodzi mi o taki monarchizm, który pragnie realnie przywrócić króla i posiada porządne zaplecze programowe oraz jakiś potencjalny realny elektorat wpływający na życie społeczne. Naturalnie, to musiałoby być z samego założenia środowisko zdecydowanie konserwatywne, poprzerastane resentymentami kastowymi. Owszem, zetknąłem się z osobami o tego typu poglądach, choć zaliczają się jak dotąd do egzotycznego marginesu pola, na jakim toczą się prawdziwe gry polityczne. Kiedyś zdarzyło mi się na przykład sympatycznie współpracować z doktor Małgorzatą Bartyzel, polonistką, zdecydowanie prawicową posłanką z Łodzi, ale że Małgorzata już od dziewięciu lat nie żyje, nasze minione krzątaniny wokół dorobku Andrzeja Trzebińskiego spełzły niestety na niczym. Żyje za to mąż filolożki, ekspert od myśli politycznej, profesor Jacek Bartyzel, i on rzeczywiście zalicza się nadal do radykalnych entuzjastów systemu monarchicznego w wydaniu konserwatywnym. Współpracuje zresztą jako publicysta z półrocznikiem „Pro Fide, Rege et Lege” (czyli „Za Wiarę, Króla i Prawo”). Owszem, istnieją u nas zarejestrowane byty partyjne o profilu monarchistycznym, lecz że zaliczają się do zupełnego politycznego planktonu, poniecham deliberacji na ich temat. Zaznaczę tylko, że aktywność mentalna w takim akurat nurcie życia społecznego zakłada z definicji akces do konserwatystów. Jak dla mnie z dorobku monarchizmu liczy się pozytywnie przede wszystkim słynne zdanie z „Lamparta” Lampedusy, niesłusznie przypisywane księciu Salinie. Bo stosowny test wygłasza jego siostrzeniec, przystępujący do stronnictwa garibaldczyków. Dopiero pod koniec rozmowy książę akceptuje sens zawarty w aforyzmie. Oto słynna powieściowa wymiana zdań dwóch Sycylijczyków, pasująca do wszystkich sytuacji i wcale nie tylko do świata monarchistów! – Oszalałeś, mój synu! Jak możesz przyłączać się do tych ludzi: to mafia i banda oszustów! Kto nosi nazwisko Falconeri, powinien być z nami, z królem. Niebieskie oczy znowu zaczęły się …