Sięgnąłem po tę książkę zwabiony jej tytułem: „Quiet”. Cisza, milczenie, spokój. Dziś? Dlatego podtytuł wydał mi się bardziej bulwersujący: „The power of introverts in a world that can’t stop talking”. „Potęga introwertyków”. Jasne. My, cisi, wygrywamy w odpowiednim środowisku. Na przykład niemych. Ironizuję, i to dość cynicznie, ale codzienność przekonuje mnie, że introwertycy nie mają nic do gadania – tezy Susan Cain (Viking) to, moim zdaniem, „wishful thinking”. Być może, a i to do pewnego stopnia, sprawdzają się na Zachodzie, u nas biorą w całej rozciągłości w łeb. Wystarczy włączyć radio – w popularnej Trójce śniadaniowi goście Beaty M. przekrzykują się w najlepsze, prowadząca zaś zamiast powiedzieć im bez ogródek, iż są pozbawionymi ogłady chamami, których miejsce na pewno nie jest przed mikrofonem, podgrzewa atmosferę. Jestem wieloletnim słuchaczem radia, z dzieciństwa pamiętam programy kulturalne – co oznacza nie „poświęcone kulturze”, ale „kulturalnie prowadzone”, bez hordy z Wiejskiej czy z innych głośnych środowisk. Ktoś mi zarzuci, że wtedy nie było wyboru – pewnie nie, z pewnością niewielki. Gdy radio miało przedstawić wystąpienie któregoś z partyjnych gadułów, nie bardzo dawało się od tego uciec. No, zawsze można było sięgnąć po książkę – co też sporo …