1 W nowej powieści Remigiusza Mroza „Arachnia” natrafiamy na taką oto wizję: „Gdyby wszyscy psychopaci w tym kraju nosili czerwone ubrania, Polska z lotu ptaka wyglądałaby jak pole maków”. Ale gdyby w porę przeprowadzono w „tym kraju” dekomunizację, czerwoni nie mieliby nic do powiedzenia. A że się tak nie stało, mamy, jak mamy, psychopatów u władzy i powiewający nad nimi czerwony sztandar. 2 Z „Markiza” Przemysława Piotrowskiego: „– Mam to zjeść? – warknął wytatuowany facet. – Przecież ta ryba jest surowa. To jakaś kpina. Najpierw główka sałaty, a teraz surowy dorsz? Zamaskowana postać pomału się odwróciła i przykucnęła przy prętach klatki. Przekręciła głowę, a jej tęczówki błysnęły w świetle najbliższej dopalającej się świecy. Przez dłuższą chwilę w milczeniu wpatrywała się w wytatuowanego mężczyznę, a gdy ten agresywnie chwycił stalowe szczeble kojca i już miał otworzyć usta, aby wypluć morze bluzgów, gwałtownie chwyciła jeden z przegubów i wyszarpnęła rękę chudzielca na zewnątrz. – Puszczaj, poj*bie! Puszczaj, bo… Mężczyzna nie dokończył, bo usłyszał chrupnięcie, a chwilę później jego ciałem wstrząsnął gwałtowny paroksyzm bólu. Zanim się zorientował, paliczek jego środkowego palca odpadł od reszty ciała". Urocze. 3 Seryjny morderca z kryminału „Noc trzydziesta” Katarzyny Puzyńskiej nazwany zostaje Amorem. Celnie, a powodów na nadanie takiego właśnie imienia było aż nadto. 4 Katarzyna Grochola napisała i wydała powieść „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”. Sprawdzona receptura gwarantowała sukces powrotu Judyty. Tak też się stało, tyle że wierne czytelniczki są o te same dwadzieścia lat starsze. Młodsze mają zupełnie inne bohaterki i czytają całkiem inne książki. 5 Stopniowanie napięcia z „Obsesji” B.A. Paris: „Czekam na ciebie dziś wieczorem, Nell, kiedy wychodzisz z biura. Stoję po drugiej stronie ulicy i patrzę, jak odwracasz się i zamykasz drzwi na klucz. (...) Podążam za tobą aż do restauracji i patrzę przez okno, gdy kelner prowadzi cię do stolika. Oddajesz mu płaszcz, a ja widzę twoją elegancką czerwoną sukienkę. Kiedy siadasz plecami do okna, dostrzegam, że masz nieco krótsze włosy niż poprzednim razem, co znaczy, że byłaś u fryzjera. Podoba mi się w tobie to, że dbasz o wygląd. Nawet kiedy masz na sobie dżinsy i tenisówki, nie tracisz klasy. Oczywiście to niczego nie zmienia. Nie będzie miało znaczenia, czy masz na sobie żakiet od Chanel, czy worek na śmieci, kiedy cię zabiję”. 6 Mel Robbins w „Teorii »pozwól im«” poucza: „Robienie tego, co cię uszczęśliwia, wykazywanie się odwagą, podejmowanie ryzyka i podążanie własną drogą zawsze będą ważniejsze niż opinie innych ludzi na ten temat. To t w o j e życie. Przestań pozwalać innym ludziom je niszczyć. Napisz książkę. Zaproś ją/jego na randkę. Ubieraj się w to, co chcesz. Surfuj całymi dniami. Wróć na studia. Zrezygnuj ze studiów. Ćwicz. Przygarnij psa. Zarezerwuj wycieczkę. Przestań pić alkohol. Zaakceptuj swoją seksualność. Idź ścieżką, którą dotąd bałeś się podążać”. A co począć, gdy ma się alergię na psią sierść, o studiach trudno myśleć, skoro ledwo skończyło się zawodówkę, zaproszenie na randkę zostało przez wybrankę/wybranego odrzucone i obśmiane, od surfowania łeb pęka, na wycieczkę nie ma kasy, a w kreacjach z „ciuszka” rodem upodabniamy się do menela? Obawiam się, że wtedy …