Jest najbardziej rozpoznawalnym polskim piłkarzem ręcznym XXI stulecia. Wicemistrzostwo Europy, dwa brązowe medale mistrzostw świata, korona króla strzelców (55 goli) turnieju olimpijskiego w Rio de Janeiro, sześć tytułów mistrza kraju, cztery Puchary Polski – to najcenniejsze eksponaty w bogatej galerii trofeów Karola Bieleckiego, który w czerwcu br. zakończył przygodę ze sportem. A trzy miesiące później pojawił się w siedzibie Polskiego Komitetu Olimpijskiego, gdzie wydawnictwo Akurat zaprezentowało biografię sportowca, zatytułowaną „Wojownik”, a opracowaną przez Kamila Wolnickiego, dziennikarza „Przeglądu Sportowego”. Datą może nie kluczową, lecz z pewnością nie do zapomnienia, pozostanie w curriculum vitae zawodnika 11 czerwca 2010 roku. W czasie towarzyskiego meczu z Chorwacją w Kielcach doznał poważnego urazu. W dziesiątej minucie spotkania został przypadkowo trafiony kciukiem w lewe oko przez Josipa Valčicia, wskutek czego doszło u Polaka do pęknięcia gałki ocznej. Bielecki został natychmiast przewieziony do miejscowego szpitala, gdzie poddano go tomografii komputerowej, a potem został przetransportowany helikopterem do kliniki okulistycznej w Lublinie. Tam wykonano doraźny zabieg operacyjny, po którym oko reagowało na bodźce świetlne. Trzy dni później gracz trafił do szpitala w Tybindze, specjalizującego się w leczeniu i rekonstrukcji narządów wzroku. Operacja, mająca na celu przywrócenie widzenia, zakończyła się fiaskiem, toteż pacjent ogłosił zakończenie kariery sportowej. Jednak tydzień później zmienił zdanie. Zadeklarował, że po przejściu rehabilitacji, mimo negatywnych opinii lekarzy, zamierza podjąć próbę powrotu do gry w piłkę ręczną. I niespełna dwa miesiące po wypadku pojawił się na parkiecie. W …