– Epizody były solą komedii Stanisława Barei? – Oczywiście! W ogóle są solą dobrego filmu czy serialu, a bywa, że gdy sam obraz oraz wykonawcy (nie lubię słowa „odtwórcy”) głównych ról pozostawiają wiele do życzenia – to właśnie one stają się największym walorem. U Stanisława Barei dochodził jeszcze dodatkowy czynnik – fabuły jego komedii były jawnie pretekstowe. Nić fabularna służyła temu, by obudować ją dziesiątkami sytuacji, w których absurd peerelowskiej codzienności dawał się odczuć w całej swojej mocy. Przy takiej konstrukcji scenariusza wykonawcy ról epizodycznych zyskiwali wielkie pole do popisu! Proszę zwrócić uwagę, że mamy wiele kultowych filmów, z których pochodzą kultowe cytaty. Trylogia o Kargulu i Pawlaku, „Rejs”, seriale Jerzego Gruzy, komedie Juliusza Machulskiego, „Piłkarski poker”, „Psy”, filmy Marka Koterskiego i Olafa Lubaszenki… Ale wszędzie te najsłynniejsze kwestie przypadały aktorom grającym role główne, a nawet jeśli np. w „Kingsajzie” słynne słowa „Nie kop pana, bo się spocisz” wypowiadała wykonawczyni epizodu, to była nią Beata Tyszkiewicz, celowo obsadzona w epizodzie jako „guest star”. Bareja jest pod tym względem wyjątkowy. W jego filmach gros słynnych cytatów wypowiadają ci naprawdę o wiele mniej znani aktorzy. – Aby „odkurzyć” bohaterów książki, musiał się pan przeistoczyć w archiwistę i detektywa? – Jestem nim z natury, więc nie tyle się przeistoczyłem, co po prostu uruchomiłem właściwe mi cechy charakteru. Zebranie wiadomości do książki wymagało wielu rozmów, spotkań, odwiedzin w czytelni Instytutu Teatralnego (wspaniałej instytucji, której zasoby archiwalne są naprawdę niezastąpione), kwerendy książek, gazet, czasopism i internetu. Ponieważ bohaterowie książki byli aktorami drugiego planu, nierzadko …