1 „A świat trwa”, tom opowieści Laszlo Krasznahorkaia, zeszłorocznego laureata Literackiej Nagrody Nobla, na pierwszym miejscu naszego rankingu! Od dawna nic tak nie ucieszyło piszącego te słowa, jak to właśnie wydarzenie. Nie tylko dlatego, że węgierski noblista to świetny prozaik, którego twórczość – znaczona takimi tytułami jak m.in. „Szatańskie tango” i „Melancholia sprzeciwu” – „potwierdza siłę sztuki”, osadzonej „w środkowoeuropejskiej tradycji, sięgającej od Kafki do Thomasa Bernharda, charakteryzującej się absurdyzmem i groteskowym nadmiarem”, jak to zostało ujęte w werdykcie Akademii Królewskiej w Sztokholmie. Polski sukces Krasznahorkaia to także dowód na to, że potrafimy jeszcze docenić rangę prawdziwej literatury, do tego niekoniecznie z anglosaskim rodowodem. A mnie osobiście zapadły w pamięć słowa tego autora wypowiedziane w czasach, gdy po upadku komunizmu mógł wreszcie jeździć po świecie, co i uskuteczniał na potęgę, nadrabiając lata przymusowego unieruchomienia w ojczyźnie, kiedy to – jak powiadał – „paszport mógł sobie narysować”. Czy jednak do końca był to czas stracony? „Przenosiłem się z miejsca na miejsce – opowiadał – przemieszczałem z jednej wsi do drugiej. Musiałem pracować, bo konieczny był w dowodzie wpis o zatrudnieniu. Pracowałem więc jako stajenny, oborowy – zresztą bardzo lubiłem zwierzęta – jako nocny stróż, górnik, oświatowiec w wiejskim domu kultury. Imałem się najróżniejszych zajęć, aż dostałem pracę w mieście, w bibliotece pewnego wydawnictwa. Pracy miałem na dwie godziny dziennie, ale siedzieć trzeba było osiem godzin, więc siedziałem, czytając zagraniczne pisma o książkach. To była idealna praca, przy której czułem się niczym Faulkner w burdelu”. 2 W „Quo vAIdis” Andrzej Dragan przyznaje: „Nawet najwybitniejsi przedstawiciele branży zajmującej się tworzeniem sztucznej inteligencji nie są w stanie trafnie przewidywać przyszłości…”. No i po co przewracać i łamać stołki? [Porównaj również poz. 29.] 3 James Clear w „Atomowych nawykach. Drobnych zmianach, niezwykłych efektach” prezentuje model zachowań. Zapamiętajmy te cztery kroki: wskazówka, pragnienie, reakcja i nagroda. W żadnym wypadku nie należy zaczynać od nagrody. A szkoda. [Patrz także poz. 23.] 4 „Tajemnica tajemnic” Dana Browna budzi szacunek dla autora i jego wyobraźni podbudowanej osiągnięciami nauki, filozofią i historią. W gąszczu symboli łatwo jednak się zgubić, a w końcu lektura takich książek jak te, które pisze twórca „Kodu Leonarda da Vinci”, powinna sprawiać przyjemność, a nie nużyć. 5 Z „Teorii »pozwól im«” Mela Robbinsa: „Prawda jest taka, że ludzie powinni być jednym z największych źródeł szczęścia, wsparcia i miłości w twoim życiu. Ale nie staną się nim dopóty, dopóki będziesz próbować kontrolować to, co czują, mówią i robią”. 6 „Zdrowie bez wymówek” Tadeusza Oleszczuka, czyli: Niech zdrowie będzie z Tobą! Amen. 7 „Lewandowski. Prawdziwy” Sebastiana Staszewskiego, pomimo bardzo wielu pretensji pod adresem autora formułowanych w środowisku piłkarskim, jest na pewno najpełniejszym, jak dotąd, przedstawieniem sylwetki najwybitniejszego polskiego piłkarza. Spisanym, na szczęście, nie w pozycji klęczącej. 8 „Nie boimy się niebezpieczeństwa. Boimy się normalności” czytamy w „Zanim powiesz żegnaj”, powieści, którą firmuje duet Harlan Coben i Reese Witherspoon. 9 W „Węźle czasu” Remigiusz Mróz funduje nam przemieszczenie się w lata trzydzieste zeszłego stulecia i to do Niemiec. Kierunek najgorszy z …