Dyrektor generalna wydawnictwa Langenscheidt Polska, którym od chwili założenia kieruje żelazną ręką. Na rynku książki stosunkowo od niedawna, choć zdołała zaznaczyć na nim swą pozycję już nie raz. Kobieta z klasą, piękna i – co szczególnie ekscytujące – w pełni tego świadoma. Uwodzicielska, a jednocześnie trzymająca stosowny dystans. Jaka jest Grażyna Szarszewska? Ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego przy ul. Wawelskiej w Warszawie. Maturę zdała w roku 1969. Choć dostała się na filologię germańską na UW, studia podjęła w NRD, na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie, gdzie ojciec był na placówce. W drugiej połowie lat 90. ukończyła studium podyplomowe zarządzania na SGH w Warszawie. Po studiach filologicznych na cztery lata (1974-77) wróciła do Polski, gdzie pracowała w redakcji niemieckiej Polskiego Radia, przygotowując w Poznaniu doktorat (obrona w roku 1980) z narracji w trylogii Martina Walsera, dwudziestowiecznego pisarza niemieckiego. Otrzymała propozycję pracy na macierzystej uczelni berlińskiej, na wydziale germanistyki, w katedrze współczesnej literatury niemieckiej. – W NRD brakowało specjalistów z dziedziny literatury zachodnioniemieckiej, którą przez długi czas ignorowano – wyjaśnia. Wykładała tam do roku 1985, kiedy oddelegowano ją do zrobienia habilitacji. To się jednak nie udało, ponieważ literatura, z którą przy tej okazji miała do czynienia, po prostu „nie podeszła jej”, bez żalu wspomina zakończoną w ten sposób karierę naukową. – Kochałam zajęcia ze studentami, ale wkrótce pojawić się miały inne, nowe wyzwania. Może dzisiaj, na stare lata, wróciłabym do kariery naukowej – śmieje się. Po niemiecku nadal mówi niewiele gorzej niż po polsku. Jest zdania, że jej niemiecki nie ma naleciałości, przez co pytana bywa, z jakiego regionu pochodzi. Burzliwym torem toczy się tymczasem życie osobiste Grażyny Szarszewskiej. Wychodzi za mąż za Niemca, naukowca, …