Jak wyjaśniasz we wstępie do swojej książki, nie jesteś typową prawniczką, ale masz też inne, miękkie kompetencje, m.in. jesteś nauczycielką jogi. Twoje doświadczenia osobiste wpłynęły na podejście do zdrowia i kobiecego ciała. Przełomowym momentem był wyjazd do Indii? To tam zrodził się pomysł na poradnik? Pomysł na poradnik był już wcześniej. Do Indii natomiast pojechałam, żeby tę książkę wreszcie napisać. To była samotna wyprawa na blisko miesiąc – taki obóz pracy twórczej w podróży. Bo podróż ma w tej książce duże znaczenie – opowiadam w niej o swojej drodze do siebie, do wewnętrznego spokoju, poczucia własnej mocy, fizycznego, mentalnego i emocjonalnego oczyszczenia dzięki kilkutygodniowemu pobytowi w klinice ajurwedyjskiej. A jednocześnie książka powstała w podróży, która sama w sobie była dla mnie ważnym testem mierzenia się z trudami samotnego przemieszczania się w odległe strony. Czy pisząc książkę, miałaś w głowie konkretną czytelniczkę? Książka ma podtytuł „Poradnik dojrzałej kobiecości”, ale tak naprawdę jest uniwersalna, bo opowiada o moim przepisie na dobre życie w sensie ogólnoludzkim, nie tylko kobiecym. Choć rzeczywiście ta opowieść o recepcie na harmonijność w życiu jest ujęta w kontekst dojrzałej kobiecości, czyli kobiecości okołomenopauzalnej. Sama jestem w tym okresie, doświadczam zmian, jakie on przynosi, i jestem przekonana, że to może być dobry czas dla każdej z nas, tylko trzeba świadomie do niego podejść, wykrzesać z siebie otwartość na zmianę i odrobinę zdrowej samodyscypliny. Właśnie do takich kobiet książka jest skierowana – które chcą coś w swoim życiu zmienić, by poprawić jego jakość. Odbieram twoją książkę jako przypomnienie, że życie jest darem. I dlatego trzeba „żyć w zgodzie ze sobą”. Poradnik nosi tytuł „Jak dobrze żyć”. Co to znaczy „dobrze żyć”? To kluczowe pytanie i pewnie każdy i każda z nas nieustannie je sobie zadaje, choć z reguły w kontekście negatywnym – dlaczego moje życie jest trudne, czy zasłużyłem/am sobie na taki los. Zadając sobie w ten sposób pytanie, przykładamy odczuwany przez nas stan obecny, identyfikowany jako trudny, do wzorca dobrego czy szczęśliwego życia. Czyli w każdym z nas taki wzorzec jest. I tu trafiamy na rozwiązanie zagadki dobrego życia – dobre życie zaczyna się wtedy, gdy wzorzec zespoli się z odczuwaną przez nas rzeczywistością, kiedy zrozumiemy, że dobre życie jest już teraz, że już teraz mamy wszystko, by czuć się szczęśliwi. A jeśli się tak nie czujemy, to jest to kwestia naszej percepcji, a nie obiektywnie istniejącej rzeczywistości, która nas unieszczęśliwia. To się odnosi do każdego człowieka – kobiety i …