1 Z „Obsesji” B.A. Paris: „Tamtego dnia, gdy wszystko się zaczęło, było tak. Idę za tobą aż na przystanek autobusowy. Mijasz wejście do metra, bierzesz darmową gazetę, a w autobusie po przeczytaniu najważniejszych artykułów rozwiązujesz krzyżówkę, nie tę dla zaawansowanych, tylko łatwiejszą. (...) Kończysz krzyżówkę w niecałe dziesięć minut, a potem przewracasz stronę i rozwiązujesz kolejną w podobnym czasie. Podoba mi się, że próbujesz rozwijać umysł, zamiast siedzieć ze słuchawkami na uszach i z nosem w telefonie jak inni. Oczywiście, to niczego nie zmienia. Nie będziemy rozwiązywać krzyżówek, kiedy cię zabiję”. 2 „Labirynt” Remigiusza Mroza odebrałem zaskakująco pozytywnie. W końcu doszedłem do wniosku, że to dzięki mottu powieści: „Stare grzechy mają długie cienie” – z „Domu zbrodni” Agathy Christie. Zawsze miałem do niej słabość. 3 Mel Robbins w książce „Teoria »pozwól im«” przekonuje: „…nawet jeśli staniesz na głowie, żeby zadowolić każdego i sprawić, by wszystko wyszło jak trzeba, nie masz żadnej gwarancji, że ludzie to docenią. Pozwól im. Po drugie – i to drugie jest ważniejsze – nie bądź osobą, która stara się wszystkich uszczęśliwić za wszelką cenę. Byłam kiedyś taka. Wykańczałam się, a i tak miałam poczucie, że cokolwiek robię, to będzie za mało. Teraz, kiedy znam teorię »pozwól im«, za wszelką cenę staram się uszczęśliwić s i e b i e”. 4 „Atomowe nawyki” Jamesa Cleara propagują, między innymi, zasadę dwóch minut. Chodzi w niej w gruncie rzeczy o to, by zaczynać od małych kroków i kształtować nowe, pożądane nawyki stopniowo, zaczynając od ich dwuminutowych wersji. Na przykład: „»Przebiegnij pięć kilometrów« zamienia się w: »Zasznuruj buty do biegania«”. Zastosowałem się do rady. Zasznurowałem buty. Postawiłem je w kącie garderoby. Stoją. 5 W „Położnych” Sabiny Jakubowskiej, kontynuacji wcześniejszych „Akuszerek”, jedną z efektowniejszych scen jest poród na dworcu w dolnośląskich Miłkowicach, po którym tamtejszy kolejarz oznajmia, że mocą swojego urzędu konduktorskiego domaga się, by narodzonemu chłopcu nadać imię Bolesław. Jako że umarł właśnie towarzysz Bierut. 6 Podobno, jak dowiadujemy się z książki „Cały ten błękit” Melissy Da Costy, „piękno nie tkwi w przedmiocie, lecz w naszych oczach”. To samo twierdzą okuliści. 7 „Porozmawiajmy o… Żydach” Wojciecha Sumlińskiego i Ewy Kurek stały się książką, której w klasyczny, a kiedyś właściwie jedyny istniejący sposób nabyć nie podobna. Można ją zamówić, owszem, ale na księgarskiej ladzie próżno jej wypatrywać. Co zresztą znakomicie wpływa na poczytność tego tytułu. 8 „Rodzina Pętelków. Mama i tata idą na randkę” Barbary Supeł opowiada o tym, jak – uwaga! – dwupłciowi rodzice w rocznicę ślubu wybierają się na spotkanie tylko we dwoje, bez Jadzi i Stasia. W niedalekiej przyszłości podobne książeczki będą wydawane w kilku wersjach, by społeczności LGBT nie odczuły dyskryminacji. 9 Wprawdzie mówiły jaskółki, że niedobre są spółki, ale po pierwsze było to dawno, a po drugie ptaszyska nie miały pojęcia o prawach rządzących popkulturą. A te powiadają, że jak chcesz, pisarzu, osiągnąć sukces, zaprzyjaźnij się z reżyserem, dopisz go do scenariusza, wykazując tym samym dbałość o stan waszych kont. Zadowolenie będzie obopólne, tak jak udających współautorów „Zostań ze mną” – klasyka powieści miłosnych Nicholasa Sparksa i znanego realizatora filmowego M. Nighta Shyamalana. Efektem jest obraz z Jackiem Gyllenhaalem i Phoebe Dynevor. 10 „Przemienienie” Szczepana Twardocha potwierdziło mi przekonanie, że ten …