1 „Quo vAIdis” Andrzeja Dragana jest książką prowokującą i dlatego ma tak duże powodzenie. A wciąga już od samego początku lektury: „(...) czy my, ludzie, karmiący się produkowanym przez las tlenem – czytamy – powinniśmy darzyć drzewa sympatią, skoro nas tak bezinteresownie dożywiają? Otóż i to jest kwestią dyskusyjną. A co, jeśli drzewa tuczą nas tlenem tylko po to, żeby w przyszłości miały c o p o ż r e ć swoimi korzeniami, gdy w końcu trafimy do gleby. Kto więc kogo hoduje?”. A kogo, Drogi Czytelniku, wykorzystuje sztuczna inteligencja? My ją, czy ona nas? 2 „Węzeł czasu” Remigiusza Mroza opowiada o niezwykłym przebudzeniu bohaterki powieści, odkrywającej, że zamiast w Opolu w roku 2025 budzi się niemal sto lat wcześniej, dokładnie w 1931 roku w niemieckim Oppeln. Dalej jest nie mniej ciekawie. 3 Mel Robbins w „Teorii »pozwól im«” wyjaśnia, że w całej tej teorii chodzi o jedno – o wolność. To ona zdejmuje z nas ciężar panowania nad innymi ludźmi. Podobno. 4 „Lewandowski. Prawdziwy” Sebastiana Staszewskiego przypomina, poza wszystkimi sensacyjkami, że bohater jego książki to w dziejach polskiego futbolu ktoś absolutnie wyjątkowy. I za to należy mu się pełny szacun, a nawet coś więcej. 5 W „Naznaczonym”, ósmym tomie serii Roberta Galbraitha, jego bohater Cormoran Strike musi w prowadzonym śledztwie rozplątywać nawet wątki masońskie. Czegóż to czytelnik nie wytrzyma? 6 Z „Zanim powiesz żegnaj”, powieści, którą firmują Harlan Coben i Reese Witherspoon: „Zastanawiasz się, co czyni bohatera? Oczywiście, że altruizm. Ale jest też ego, lekkomyślność i poszukiwanie mocnych wrażeń”. 7 W „Tajemnicy tajemnic” Dana Browna legendarny już Robert Langdon nawiedza Pragę. Jak dobrze pójdzie, to może w kolejnej odsłonie zawita i nad Wisłę? 8 Lucinda Riley uwiodła swoje czytelniczki powieściowym cyklem „Siedem sióstr”. Powodzenie „Ballady o miłości” było więcej niż pewne. A jeszcze ten tytuł! I ta okładka! 9 „Zdrowie bez wymówek. Przewodnik po diecie, badaniach i terapii hormonalnej dla kobiet i mężczyzn” Tadeusza Oleszczuka po raz kolejny dowodzi, że większość naszych chorób (podobno 70 proc.) bierze się ze złego odżywiania się. Na horyzoncie jawi się wielka społeczna terapia – głodem. 10 We „Wczoraj byłaś zła na zielono” Elizy Kąckiej czytamy: „Świat dybie na człowieka, by go przyłapać, wytrącić z równowagi, kazać mu się tłumaczyć. To właśnie jako pierwsze przychodziło mi do głowy, gdy w przedszkolu, w książce, w rozmowach bliskich pojawiało się to abstrakcyjne słowo. Czego chce świat? Ano właśnie tego. Ludzie bywają tylko podwykonawcami niechęci świata do fajtłap takich jak ja – myślałam, walcząc ze sznurowadłami w przedszkolnej szatni. Wielokrotnie przyszło mi korygować ten pogląd, ale nigdy nie rozstałam się z uporczywie nawracającym jak brzęczenie namolnej muchy pytaniem: dlaczego niektórych bardziej? Nie na wszystkich dybał i dybie w równym stopniu. Jak świat wybiera sobie ofiary? A może to całkiem proste? Może po prostu nie lubi ludzi, którzy zadają podobne pytania? I profilaktycznie wykańcza nudziarzy”. 11 „Heweliusz. Tajemnica katastrofy na Bałtyku” Adama Zadwornego przypomina tragiczne wydarzenie z 14 stycznia 1993 roku – największą katastrofę morską w powojennej Polsce. Z ponad sześćdziesięciu osób znajdujących się wtedy na pokładzie promu przeżyło zaledwie dziewięć. Lektura reportażu …