1 W książce „Teoria »pozwól im«” Mel Robbins „przypomina nam, że nie możemy kontrolować nikogo poza sobą” i że „szczerze mówiąc, to ulga”. Gdyby tak jeszcze wzięli te słowa do siebie politycy. 2 W książce „Wczoraj byłaś zła na zielono” Eliza Kącka poucza, że „choćby się wiedziało, że przegrana jest przesądzona, wierzy się w odmianę losu, póki się nie usłyszy sędziowskiego gwizdka”. Sądząc po wysokiej pozycji rankingowej książki, przegrana jej nie grozi. 3 Nie powiem, początek „Złotowłosej” Wojciecha Chmielarza robi wrażenie: „Ostatnie, co pamiętała, to niedźwiedź. Było to nawet zabawne – zginąć w środku Warszawy z łap niedźwiedzia. W parku, w którym wieczorami bała się siedzących na ławeczce pijaczków i młodych mężczyzn popijających piwo, przeklinających, plujących na chodnik i obrzucających ją pożądliwymi spojrzeniami, a nawet puszczonych luzem psów. Ale nigdy nie obawiała się, że zostanie zaatakowana przez niedźwiedzia. No cóż, życie potrafi zaskakiwać”. To prawda, niestety, „Złotowłosa” w dalszej części, ze strony na stronę, zaskakuje coraz mniej. 4 „Zdrowie bez wymówek” Tadeusza Oleszczuka już we wstępie wprowadza czytelnika w znakomity nastrój. Oto jeden z cytowanych tam listów do autora: „Dzień dobry, Panie Doktorze. Trafiłam na pana filmy w kwietniu tego roku, kiedy na wizycie kontrolnej dowiedziałam się, że mam mięśniaka 1,5 cm. Mam 47 lat. Mój lekarz, gdy go zapytałam, dlaczego tak, skąd mi się ten mięśniak wziął, tylko wzruszył ramionami i powiedział: »A co ja, wróżka?«. Sama zaczęłam szukać, w głębi samej siebie. Zrobiłam tzw. onkopakiet, zbadałam tarczycę, przeczytałam wszystkie Pana książki. Dziś nie jem nabiału, cukru i pszenicy. Schudłam 14 kg (do teraz, a mamy listopad), zastosowałam wszystkie porady z Pana książek. Panie Doktorze, ja przez 28 lat miałam migreny. Dziś ich nie mam. Czuję się dobrze. Kobiety, koleżanki pytają, co takiego zrobiłam. Wszystkim mówię o Pana książkach i wszystkim polecam. Wspaniały lekarz. Dziękuję”. Czy mamy do czynienia z autoreklamą? A skąd. 5 „Tajemnica tajemnic” Dana Browna – to znowu Robert Langdon w świecie symboli. Nihil novi, ale czy czegoś innego spodziewaliśmy się po autorze „Kodu Leonarda da Vinci”? 6 „Zieleń” – szósty tom „Kolorów zła” Małgorzaty Oliwii Sobczak – udaje powieść współczesną, a naprawdę jest kolejną wyprawą w lata osiemdziesiąte, coraz bardziej mitologizowane przez ówczesnych małolatów, już nie tylko nastolatków, bo i dziatwę z końca komuny. 7 „Fetysz”, ósmy tom cyklu powieściowego Przemysława Piotrowskiego z komisarzem Igorem Brudnym w roli głównej. Ten to ma nazwisko adekwatne do swoich zajęć! 8 Maciej Siembieda, autor „Gołoborza”, z dzieciństwa i młodości zapamiętał, jak zapewnia, świętokrzyskie wsie, „pełne drewnianych chałup krytych strzechą lub gontem, stodół podpartych kołkiem, obór, których fetor czuć było z kosmosu, studni z korbowodem albo z żurawiem, wychodków, bud dla psów i gnojowników na środku podwórza”. Jakiż to kontrast z cywilizowanym światem „odzyskanego” Opola, do którego trafia rodzina jednego z bohaterów powieści i tam po raz pierwszy widzi łazienkę z wanną i opłukiwanym wodą, cytuję, sraczem! Cóż, każdy ma swoją pamięć, choć to zestawienie dziwnie wpisuje mi się w lansowaną „ludową historię Polski”, o której zdanie mam jak najgorsze. 9 „Piekło jest puste” Remigiusza Mroza traktuje m.in. o żurnalistyce. Stąd …