Anna Sobowiec przeprowadziła z prof. Joanną Papuzińską bardzo obszerny wywiad, który ukaże czytelnikom znaną poetkę i pisarkę w innych rolach: opozycjonistki, mamy, żony. Jak układała się współpraca w trakcie powstawania publikacji? Bardzo miło, nawet dzieci pani Sobowiec brały udział w naszych spotkaniach. Gdy skończyłam to czytać, to przyszły mi do głowy różne rzeczy, wepchnęłam jeszcze rozdział o śpiewaniu. Pod wpływem pytań, rozmów historia życia się odkręca. A potem jeszcze człowieka męczy myśl: dlaczego tego nie powiedziałam. Czytając tę książkę, ja również odkrywałam inną Joannę Papuzińską. Być może. Ty mnie bardzo dobrze znasz, więc na pewno mogły ci przyjść na myśl inne zdarzenia, które ja przegapiłam ze swojego życia. Przecież życie długie, więc jakby człowiek chciał opowiedzieć wszystko, to by musiał następne kilkadziesiąt lat nad tym spędzić. Można dodać na przykład kilkuletnią aktywność pani profesor w audycji „Ciotka Książkula w Polskim Radiu zaprasza”. Spotykałam się z pytaniami, czy autorka Joanna Papuzińska jeszcze żyje? Wymyśliłam więc „Wierszykarnię”. Co tydzień słuchacze mieli okazję posłuchać nagranych w mieszkaniu przy Lwowskiej spotkań z poezją, czyli wierszy specjalnie wybranych przez Joannę Papuzińską i w jej interpretacji. Słuchacze lubili i cenili te spotkania, podkreślały one literacką, twórczą aktywność. Odbywały się one często z udziałem pieska Musi, co było dodatkowym elementem artystycznym. Cieszę się, że te krótkie felietony miały wpływ na powrót zainteresowania literaturą tworzoną przez poetkę, łącznie z tomikiem wierszy Joanny Papuzińskiej dla dorosłych. Ale wróćmy do tego, co znajdziemy w książce. Ania Sobowiec sięga do dzieciństwa, do okresu młodości, faktycznie stara się chronologicznie ułożyć całą historię. Tak, to była cudowna sprawa, nagrania do radiowej „Wierszykarni”, dziękuję za te spotkania. Twoje działania w internecie …