Dalipan, nie pamiętam już, kto pierwszy użył zwrotu, który powinien przyświecać każdemu wydawcy dzienników i blogów: „Nic tak nie ożywia gazety, jak dobry nekrolog”. William Randolph Hearst? Równie zdolny Marian Dąbrowski (ten od Ikaca)? Jakiś inny łebski gość, który zrozumiał, na czym polega sukces w kontakcie via szpalty z masowym odbiorcą treści prasowych? Może zresztą ktoś zgoła całkiem nieznany wziął na swój warsztat zwischenruf przypisywany Hearstowi – „Jeśli chcecie podnieść nakład, dajcie trupa na pierwszą stronę” – następnie zaś przerobił go na jeszcze zgrabniejszą modłę? Et, wszystko jedno, w gruncie rzeczy liczy się piękny bon mot. Zabawne, że ten zwrocik, skierowany do twórców każdej gazety, więc najbardziej ulotnej reprezentantki gatunku słowa pisanego, z czasem, gdy się „jak figa ucukrował, jak tytuń uleżał”, stał się (poniekąd z automatu) jedną z cum, jakie łączą nas z tradycją, wchodząc do „nieśmiertelnej skarbnicy ludzkich mądrości”… Nie każdemu zdanku z dawnych lat surowy czas pozwala przetrwać, rezerwując dlań albo aktualność, albo choć atrakcyjność. Na ogół formy i słowa ulotne skazane zostają rychło na śmierć; niby skrzydlate, a topią się wraz z latami jak wosk spajający Ikarowe loty. Tak sobie wśród spóźnionej wiosny rozmyślam, pomny następstwa ludzi i ich spraw. Cóż, słowa zapisane są jak ludzie, odznaczają się bowiem powtarzalną dynamiką niepowtarzalnego losu. Żyją niby po swojemu, kąpiąc się w świetle spojrzeń, póki obchodzą sobie współczesnych ze względu na wartość, snobizm albo gdy są lansowane przez wpływowe w jakimś okresie koterie; lecz następnie, wraz ze śmiercią owych wartości, snobizmów, koterii przechodzą do czyśćca niepamięci, kurzą się i nudzą na półkach bibliotek, po czym na ogół tam smutno umierają, szepcząc na przykład piękny …