W przypisie do swojej "Piosenki wzruszającej" (wykonywanej w Zielonym Baloniku, drukiem wydanej zaś w 1913 roku) Tadeusz Boy-Żeleński pisze: "Autor uczuł potrzebę wzbogacenia pisowni polskiej nowym znakiem, który pozwala sobie nazwać terminem >>perskie oko<<. Znak ten pisarski, którego brak dawał się dotychczas dotkliwie uczuć, zwłaszcza w poezji lirycznej, powinien stać się wkrótce równie niezbędnym jak dwukropek, myślnik, wykrzyknik itd.". Przyznać należy, że znak, choć odważny i nowatorski, graficznie był szpetny. Być może to zadecydowało, że nie zapisaliśmy się w historii typografii jako wynalazcy emotikonów. Nie dalibyśmy zresztą rady. Wyprzedzili nas starożytni Grecy, którzy znak pilcrow (po naszemu "odwrócone p" lub "a linea"), stosowali już w VI wieku p.n.e. Keith Houston swój tom poświęcony podobnym znakom (Particular Books) zatytułował Shady characters, podejrzane symbole (albo typy, co bardziej pasuje) i zebrał ich w nim całą dziesiątkę (więcej, jeśli wliczyć odmiany i rozszerzenia). Pilcrow pojawia się w każdym niemal kroju, czego Houston nie omieszka pokazać: są wersje pierwotne, wariacje z czasów ołowiu, potem wszelakie graficzne dowolności, jakie umożliwiła digitalizacja krojów. Spośród wymienionych przez niego znaków ostało się - albo ostanie - kilka: hashtag # (oficjalnie octothorpe, po polsku krzyżyk numeryczny), małpa @, cudzysłowy "", oczywiście asterysk * i wszelkie pauzy, półpauzy i dywizy, po angielsku nazywane dash. …