Londyński Underground ma 150 lat. Czarna dziura, labirynt korytarzy. Blisko 300 stacji, 402 kilometry torów. Ta najstarsza na świecie podziemna kolej była „pierwsza” na wielu polach: jako kolejka pod ulicami, jako zestaw wagonów ciągniętych przez elektryczną lokomotywę, jako zunifikowany system miejskiego transportu, jako model dla innych systemów – jest się czym chwalić. Anglicy lubią swoją „tube”, jak nazywają podziemną kolej. Klną na nią ile wlezie: że się spóźnia, że jest przepełniona, że stacje za ciasne, że droga jak cholera. Wszystko to prawda, ale bez „tube” komunikacja w Londynie byłaby nie do zniesienia albo wręcz niemożliwa – już teraz trudno się przedrzeć przez miasto nie tylko w godzinach szczytu, nie pomagają pasma dla autobusów i taksówek, przesiadka na rower nie dla każdego jest możliwa. Underground przewozi rocznie ponad miliard pasażerów, w porannym szczycie najbardziej oblężona jest stacja Waterloo: codziennie niemal 60 tys. wyruszających z niej pasażerów pcha się bezlitośnie, byle tylko dostać się do wagonów. Jubileusz 150-lecia stał się okazją do kilku wystaw, specjalnej serii znaczków pocztowych, tysięcy gadgetów i paru tytułów książkowych, od poświęconych historii podziemnej kolejki po historie z nią związane, choćby wyliczające, …