– Pomimo poznania od podszewki bolszewizmu bohater pana powieści – moim zdaniem niewątpliwie autobiograficznej – kładzie podwaliny pod Polskę Ludową – to dość rzadkie zjawisko w gronie kresowiaków, zwłaszcza eksłagierników… – Myśli pan, że takie znów rzadkie? Niech pan spokojnie i obiektywnie rozejrzy się wśród mojego i starszego pokolenia Sybiraków, poczyta i posłucha wspomnień tych, którzy jeszcze żyją, bo w miarę upływu czasu coraz nas mniej… „Młode ciemności” kwalifikuje pan jako powieść autobiograficzną. Niech tam, choć mógłbym się posprzeczać. Wracając do pytania. Bohater książki – Staszek Dolina – wywieziony na Sybir w wieku dziesięciu lat, wrócił z zesłania do powojennej Polski jako szesnastoletni chłopak. Polska to był szczyt jego ówczesnego szczęścia i marzeń. A jaka? Czy nie za wiele pan od tego podrostka wymaga, żeby już wtedy umiał poznać i zdefiniować „bolszewizm” i zastanawiać się nad ustrojem powojennej Polski? Dorośli, doświadczeni politycy tego nie potrafili. Natomiast Staszek cieszył się Polską, że wreszcie do niej wrócił, chciał się uczyć i żyć, tak jak wtedy żyła większość jego rówieśników. – Akces do KBW i walka z „żołnierzami wyklętymi” chluby mu nie przynosi, aczkolwiek były to czasy, gdy ludzkie wybory nierzadko determinował przypadek… – Słusznie pan zauważa, że „były to czasy, gdy ludzkie wybory nierzadko determinował przypadek”. Wystarczy uważnie wczytać się w tę powieść, żeby pojąć, że Staszek Dolina, odrzucając wszystko inne na bok, chciał za wszelką cenę wyrwać się ze wsi, z biedy, nawet małą maturę zdawał w pożyczonej marynarce, a taką szansę dawało mu wojsko. Przypadek sprawił, że jako rekrut trafił …