Renata Lis Moja ukochana i ja. Ślub Wydawnictwo Literackie, Kraków 2025, s. 254, ISBN 978-83-0808-603-2 Dwa lata temu Renata Lis wstrząsnęła światem, a przynajmniej jego czytelniczą cząstką, czyli tymi, którzy przeczytali jej osobistą książkę „Moja ukochana i ja”. Pomijając formę – miks reportażu, eseju z intymnym pamiętnikiem – takich treści w polskiej literaturze tyle, co kot napłakał. Można szukać zwierzeń lesbijskich choćby w pamiętnikach Kowalskiej i Dąbrowskiej. Ale daleko im do głębi, różnorodności, wielowątkowości rebeliantki Renaty Lis. Wprowadziła mnie do osobistego świata, którego nie znam, a wiem, że istnieje obok mnie. Znam świat hetero, a świat par homoseksualnych, obciążony potężnymi stereotypami, nie miał u mnie klarownego obrazu. Dlatego potraktowałam jej książkę jako możliwość szerszego spojrzenia na nieznany mi ląd. No właśnie, czy taki bardzo nieznany? Pamiętam, że jednym z wniosków z jej poprzedniej książki była myśl, że pary homoseksualne wcale nie są kochające inaczej, one kochają tak samo jak heteroseksualni, tylko okoliczności tej miłości są inne. Dlatego z wielkim zainteresowaniem rzuciłam się na ciąg dalszy historii Renaty Lis. Opisuje w najnowszej książce realizację swoich planów osobistych, a mianowicie poślubienie Elżbiety Czerwińskiej, jej partnerki życiowej od 30 lat. Wydarzenie miało miejsce w Danii, w Kopenhadze. Śluby par jednopłciowych są dziś legalne w 26 krajach na świecie. Polska nadal do nich nie należy. To niby wiemy, ale zastanawia inny fakt: dlaczego zatem osoba wyzwolona, żyjąca od 30 lat w związku partnerskim, domagała się dla siebie i swojej partnerki instytucji małżeństwa, która, jak sama autorka przyznaje, jest z gruntu instytucją konserwatywną? …