Paweł Sołtys Sierpień wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2024, s. 118, ISBN 978-83-8191-975-3 Swoistą ilustrację do książki „Sierpień” stanowi utwór „Ostatni dzień sierpnia” zespołu Pablopavo i Ludziki. Posłuchajcie! Sprzyja czytaniu. Muzyka jest melancholijna, wydaje się być elementem książki, jej dopełnieniem, tłem. Nasuwa się pierwsza refleksja o jej twórcy: wybitnie zdolny człowiek, skoro nie tylko pisze słowa, ale i zgrabnie łączy nuty. Książka „Sierpień”, o zbliżonym do piosenki tytule i nastroju, też ma w sobie silny magnes. Autorem jest ten sam Pablopavo, ale bez Ludzików, czyli Paweł Sołtys. „Sierpień” to przedłużona nowela albo skrócona powieść, można też ją nazwać warszawskim bedekerem po zwojach myślowych Pablopavo albo opowieścią miejską. Niby rzecz dzieje się w Warszawie, niby wymienia konkretne ulice Saskiej Kępy, Grochowa, a przecież wszystko dzieje się w głowie autora. Ten szwendający się po ulicach Warszawy mężczyzna jest właśnie Pawłem Sołtysem. Dużo w książce jego rodzinnych reminiscencji, pojawia się Kijów, Pińsk, Brudzew, Skała. To bardziej podróż po życiu niż po miejscach. W jednym z wywiadów Paweł Sołtys powiedział, że narrator „Sierpnia” jest inteligentniejszy od niego. Kokieteryjne to i urocze stwierdzenie, a ponieważ ta większa inteligencja ma wynikać z czytanych przez narratora książek, więc warto się wątkowi książkowemu w „Sierpniu” przyjrzeć. Żongluje nazwiskami i tytułami. Narrator wspomina, że był zakochany w polskiej klasyce, czyli książkach Sienkiewicza. Pisze o nich …