Na Rynku Starego Miasta podeszła do mnie babuleńka – mordziasta, pewnikiem łysa, bo nawet chusta nasunięta na głowę nie kryła wysokiego czoła. „Prawdę powiem, panocku, samą prawdę, szczerą, najprawdziwszą”, zagadała męskim głosem i zaskakująco zafundowała grabę: „Krzysie…a jestem”, rzekła, „o Polsce, kraju naszym, bym porozmawiać chciała”. „Nie mam drobnych”, powiedziałem, troskliwie ukrywając w kieszeniach banknoty, ale babuleńka musiała zauważyć moje gmeranie w zakamarkach przyodziewku i wyciągnęła przenośny terminal: „Karty też przyjmuję”. Zabrzmiało to dwuznacznie – karty to ona rozdawała, tak przynajmniej przedstawiały ją rozmaite portale, w których Krzysie- …a to wieszczyła śmierć Putina, to znów zapowiadała bombowy atak na Polskę. Człuchów (rodzinna miejscowość) się uchowa, ale reszta kraju… szkoda gadać. Obrazowe określenie sprzed lat „śmiał się po drodze do banku” nie ma już zastosowania, dziś bank przychodzi do nas. Też z uśmiechem, proponując na …