Kiedy zastąpiła Annę Tabor na stanowisku dyrektorki Liceum Księgarskiego, mało kto dawał jej kredyt zaufania. Poprzedniczka Magdaleny Gowin cieszyła się statusem ikony, będąc synonimem szkoły, którą kierowała. Okazało się jednak, że niewielka wzrostem nowa dyrektorka umiała tupnąć równie niepozorną nóżką. Początkowo troszkę sobie z niej dworowaliśmy – że niższa od większości uczniów, że nowa, że spoza księgarskiego środowiska. Błyskawicznie przekonaliśmy się jednak, że wymagająca zarówno (zwłaszcza!) wobec siebie, jak i innych, potrafi zdyscyplinować podlegający jej personel, jak i społeczność uczniowską. Z czasem zaczęliśmy ją szanować, a byli i tacy, którzy na myśl o wejściu do dyrektorskiego gabinetu nerwowo kontemplowali pęknięcia na szkolnym suficie. Choć nie dane mi było mieć z nią lekcji języka polskiego, wiem, że nade wszystko kochała literaturę, bez której nie …