No, tak… Młody nie ma szans! Gdyby dzisiaj dziewiętnastoletni Zygmunt Krasiński zaproponował jakiemukolwiek polskiemu wydawnictwu opublikowanie „Nie-Boskiej komedii”, to po paru tygodniach otrzymałby odpowiedź: „Szanowny Panie! Uprzejmie informujemy, że Pana propozycja nie mieści się w naszym profilu wydawniczym, ale niech się Pan nie zniechęca i próbuje, próbuje… Może kiedyś”. Gdyby jednak jakiś nawiedzony wydawca zechciał wydać to podejrzane dziełko, to i tak w niczym nie zmieniłoby to sytuacji ambitnego młodego autora. Jak był nieznany, tak pozostanie nieznany… Ma rację Krzysztof Masłoń, kiedy w radiowej rozmowie z Magdaleną Zaliwską (Polskie Radio, 29 stycznia) powiada, że młodzi pisarze „nie mają żadnych szans. Powiem więcej, jeżeli nawet tym autorom uda się zyskać przychylne recenzje, to i tak nie wpłynie to na sprzedaż”. Święta racja! Mimo że dość banalna, należy od czasu do czasu przypominać ją sobie, wszak jest to dobry pretekst do snucia refleksji nad upadkiem polskiej krytyki literackiej i nie tylko. To oczywiste, że największe nawet arcydzieło utonie dzisiaj w oceanie słowa drukowanego i nikt się o nie nie upomni bez odpowiedniego „wkładu marketingowego”, który to „wkład” brutalnie zastąpił nawet najbardziej trafne krytycznoliterackie oceny, sugestie, preferencje i co tam jeszcze. Czasy nastały liberalne! Z czystym sumieniem unieważniliśmy i zdekonstruowaliśmy wszystkie systemy wartości, stałe punkty estetycznych odniesień, zanegowaliśmy rolę krytyki literackiej, …