Iga Majak to pseudonim autorki. Nie chcesz ujawniać swojego nazwiska? Iga Majak nie ujawnia się. Tak przypuszczałem, bo znamy się od lat… Po pierwsze nie czuję potrzeby błyszczenia swoją własną twarzą, a po drugie, jak wiesz, pracuję na rynku książki, więc uważam, że dużo bardziej profesjonalne jest takie rozwiązanie. Tytuły twoich książek od razu coś sugerują czytelnikowi… „Korekta” i „Errata” nawiązują nieprzypadkowo do terminologii wydawniczej. Jak czytałem twoją pierwszą książkę, to miałem poczucie, że poruszam się między ulicą Podwale a ulicą Miodową… Ciekawe odczucie. W pięknym pałacyku, leżącym między obiema ulicami, swoją siedzibę miał PWN, kiedyś największe wydawnictwo w kraju. Miałem rację? Mogłeś mieć rację. W tekście w kilku miejscach pojawia się informacja, że wychodzi się z tego pałacyku właśnie na ul. Podwale, więc wszyscy, którzy w tych rejonach kilkanaście lat temu się poruszali, wiedzą, o które podwórko chodzi i z którego pałacyku się wychodziło i na Podwale, i na Miodową. Wielu lokatorów sąsiednich kamienic w tej okolicy się zmieniło… Nie bywam często w tamtych rejonach, ale wiem, że w sąsiednim Pałacu Branickich teraz jest hotel, co u mnie chyba najbardziej budzi nostalgiczny uśmiech, bo tam przecież był ten słynny „Miś”, obecny zresztą w książce, czyli stołówka, do której chodzili urzędnicy z mieszczących się wtedy w tym budynku biur urzędu miasta. Chyba nawet przez jakiś czas rezydował tam prezydent Warszawy. „Miś” był fascynującym miejscem, spotykali się w nim pracownicy urzędu miasta i okolicznych firm, ale również właściciele galerii na …