– „Od nagłej i nieoczekiwanej śmierci, zachowaj nas Panie” – ta modlitwa nie zawsze się jednak spełnia, pańskim zdaniem czasem kostuchy powinna być noc, ewentualnie brzask – ale „Obok Julii” to powieść nie tylko o śmierci – odczytałem ją jako prozę wielowymiarową – nostalgia, obyczajowość, miłość, polityka, intryga kryminalna, no i cechujące – według mnie – bohaterów pana książek melancholijne niespełnienie... – To powieść, między innymi o śmierci, ale głównie o przyjemnościach, których suma nie daje nam poczucia szczęścia. Jestem kolekcjonerem przyjemności, który na końcu został z niczym – mówi koledze z dzieciństwa narrator. Ale nie ma w tym goryczy czy rozczarowania. Bohater „Obok Julii” może powiedzieć – za adorowanym w młodości Hemingwayem – dobrze mi było żyć. – Starość to brak przyjemności – powiada z kolei inny powieściowy bohater. Pozwolę sobie się z tym nie zgodzić, bo znam bardzo wielu sędziwych rentierów, nadrabiających po siedemdziesiątce hedonistyczne zaległości, na które wcześniej brakło im czasu tudzież pieniędzy... – A jednak starość naznacza świadomość nieodległego końca, upadek ciała, jak byśmy o nie nie zabiegali, pustka po przyjaciołach, znajomych, idolach, powszechna odmienność zwyczajów, fakt, że bywamy tolerowani, lecz nie pożądani, przenikliwość, która relatywizuje nasze dotychczasowe zachwyty i oczarowania, choroby jakie się do nas dobierają i częsty, niestety, niedostatek. W starości można znaleźć sens, można ją uczynić pożyteczną dla siebie i bliźnich, można ją oswoić, lecz przyjemności z nią nie współpracują. – Na ile narracja wykorzystuje wątki autobiograficzne? Podejrzewam, że na pewno zauroczenie …