Bohaterka pierwszego opowiadania twojej książki kupuje „O fotografii” Susan Sontag. Dlaczego „to dobry wybór”? Artur zobaczył kobietę, która mu się spodobała, i spróbował zdobyć jej uwagę żartem. Nie był to najlepszy dowcip – książka o teorii fotografii jako poradnik dla początkującego fotografa – ale, na szczęście dla naszej historii, spełnił swoją rolę. Idąc tropem Sontag – fotografia umożliwia nam przyjrzenie się światu na nowo, podobnie literatura. A jak się pisze o fotografii? Sporo zdjęć opisujesz w książce, widać w wielu miejscach, że prototypem jakiegoś opisu/postaci była fotografia. Czy to nie najtrudniejsza sztuka? Fotografia? Myślę, że dziś jej sytuacja jest trudna. Fotografują wszyscy, przy tym robią to ciągle, nie jest to już jedynie przywilej tych, którzy posiadają sprzęt i opanowali rzemiosło. Jesteśmy zasypywani obrazami, niektóre sieci społecznościowe opierają się na fotografii, a obrazy coraz częściej zastępują słowa. Sens fotografii znany nam z ubiegłego wieku, jako autorska wypowiedź o świecie, o stanie świata, zatracił się w tym wszystkim. Być może także dlatego przestałem być fotografem. No właśnie. Pracowałeś jako fotograf, postanowiłeś jednak pisać książki, a wszystko to w czasie, gdy „każdy może być fotografem”. Twoi bohaterowie są rozczarowani światem, w którym przyszło im żyć. Fotografowie chyba też bywają częściej niż zwykle rozczarowani. Jak to jest z tobą? Rozczarowanie stanem świata, rozczarowanie …