„22 długości” – literacki debiut Caroline Wahl – to historia dojrzewania, która porusza, ale unika patosu i nadmiernych emocji. Główna bohaterka, Tilda, jest studentką matematyki, wraz z młodszą siostrą Idą mieszka w bloku w małym miasteczku. Ich codzienność wyznacza życie z matką alkoholiczką. Ojcowie zniknęli, odpowiedzialność spoczęła na barkach Tildy.

Każdy dzień to walka z huśtawkami nastrojów matki. Ucieczką od problemów jest basen – rytuał 22 długości, które Tilda przepływa zawsze, metodycznie, jakby liczyła nie tylko metry, ale i własną wytrzymałość. Ten powtarzalny gest staje się symbolem kontroli w świecie, nad którym coraz trudniej zapanować.

Pojawia się szansa na stypendium w Berlinie, a wraz z nią najtrudniejszy dylemat. Tilda boi się zostawić Idę samą z matką, która przez większość czasu jest zamroczona alkoholem. Zdarzają się chwile, gdy ogarnia ją refleksja i okazuje skruchę, jednak córki ani przez moment nie wierzą, że naprawdę przestanie pić. W lepsze dni próbuje gotować, ale zwykle kończy się to porażką i wybuchami agresji.

Brutalność domowej rzeczywistości poznajemy z perspektywy narratorki, ale mimo ciężaru tematów historia nie przytłacza. Wręcz przeciwnie: jest oszczędna, konkretna, momentami ironiczna. Siłą prozy Caroline Wahl są także dialogi, autorka znakomicie operuje językiem mówionym: kpiarskim, momentami ostrym, a jednocześnie bardzo autentycznym, dzięki czemu rozmowy między bohaterami brzmią wiarygodnie i doskonale oddają ich emocje.

Kluczowy moment powieści następuje wtedy, gdy Tilda uświadamia sobie, że jeśli chce żyć własnym życiem, musi nauczyć siostrę samodzielności. Rozpoczyna więc swoisty „program szkoleniowy”. Gdy Tilda zapada na wysoką gorączkę, te lekcje okazują się koniecznością. Wtedy na scenę wchodzi Viktor – zamknięty w sobie chłopak, którego spotkała rodzinna tragedia.

„22 długości” to gorzka nauka dorosłości, ale też udana historia o wchodzeniu w nowe życie, rozpięta między ciężarem odpowiedzialności a pragnieniem wolności. Książka zostaje w czytelniku na długo.