„Cała kupa wielkich braci” – tak zatytułowana jest najnowsza książka
Rafała A. Ziemkiewicza. W niemałym
dorobku książkowym 38-letniego
autora pozycja ta wydaje się najśmieszniejszą, pełną humoru i satyry na naszą rzeczywistość, nie tylko polityczną, choć tę przede wszystkim.

Bohaterem większości wydrukowanych
tu opowiadań jest Rafał
Aleksandrowicz, dziennikarz do złudzenia przypominający autora, a na pewno równie konsekwentnie
jak on wskazujący na przejawy
„głupoty po polsku”. Ziemkiewicz
zastrzega, że „wszelkie podobieństwo
kogokolwiek lub czegokolwiek
do kogokolwiek lub czegokolwiek
jest całkowicie przypadkowe”, jednak czytelnik z łatwością zorientuje
się, kto jest kim, zarówno gdy dotyczy to redakcji „Gazety Narodowej”,
telewizji, z której bohatera właśnie
wyrzucono, gdyż prowadzenie „Śmietanki poranka” okazało się wymarzoną
wprost fuchą dla kogoś innego,
czy też Radia Alleluja kierowanego
przez księdza Muchomorka,
przez prawych Polaków-katolików
nazywanego „Ojcem Dyrektorem”.
Autobiografizm tekstów jest oczywisty, a że pisarz potrafi zachować
dystans do własnej osoby i śmiać się z samego siebie, tym zabawniejsze
są opisywane przez niego
perypetie.

Połowa z ośmiu opowiadań składających
się na „Całą kupę wielkich braci” nominowana była w swoim czasie przez czytelników do Nagrody
im. Janusza Zajdla, której Ziemkiewicz
jest trzykrotnym już laureatem.

Najnowszy tom jego prozy zawiera
także czytelniczy bonus – „Koszt uzyskania”, dedykowany Andrzejowi Sapkowskiemu na urodziny Wiedźmina.