Powieść, której nie da się czytać bez odniesienia jej do „Rzeczy” Georges’a Pereca. Ten trop jest wprost wyrażony przez samego autora, który uaktualnia francuski pierwowzór. Włoski powieściopisarz Vincenzo Latronico jest również tłumaczem literatury francuskiej, angielskiej i amerykańskiej. Za tę powieść został nominowany do Premio Strega i znalazł się w finale Międzynarodowej Nagrody Bookera. „Do perfekcji” została już przetłumaczona na wiele języków i wszędzie zbiera pozytywne recenzje. Może właśnie tożsamość tłumacza umożliwiła Latronico tak wirtuozerskie przełożenie na współczesne realia opublikowanej w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku debiutanckiej książki Pereca.

Główni bohaterowie, para trzydziestolatków pracująca na zasadach freelancerskich w wolnych zawodach, to ekspaci mieszkający w modnie urządzonym, przestronnym i jasnym, wypełnionym roślinami pięknym mieszkaniu w Berlinie. Anna i Tom. Są uprzywilejowani, zblazowani, pracowici, a po godzinach oddają się hedonistycznym uciechom – bawią się w klubach, eksperymentują z narkotykami, eksplorują własną seksualność. Swoje niemalże idealne życie relacjonują w mediach społecznościowych, oczywiście cenzurując prawdę; w pewnym momencie dochodzą jednak do wniosku, że czegoś im brak. Konfrontują się z poczuciem wykorzenienia, jakiego doświadczają w kosmopolitycznym Berlinie. Jako cyfrowi nomadzi wyruszają najpierw do Lizbony, potem na Sycylię. Gorzkie poszukiwania autentyczności i prawdy to wielki temat tej skromnej objętościowo powieści.

Na okładce polskiego wydania mamy domek z kart. Ta krucha struktura jest świetnym symbolem tymczasowości, jakie towarzyszy bohaterom, i rozczarowania dorosłym życiem, z jakim się mierzą.