Autor skupia się na duchowym portrecie wieszczów: Adama Mickiewicza,
Juliusza Słowackiego, Zygmunta Krasińskiego. Czyni to na podstawie
twórczości trzech naszych wielkich romantyków, śledząc w ich
utworach wielorakie wątki religijne, często poukrywane w metaforyce.
Stanisław Cieślak nie ogranicza się do poezji, także rozpatruje pod
tym kątem dramaty, listy i publicystykę, odkrywając zafascynowanie
„romantycznej trójcy” ideałami chrześcijaństwa, świętością, anielskością.
I tak np. na nowo odkryć możemy biblijne inspiracje u Mickiewicza
w „Księgach narodu i pielgrzymstwa polskiego”, przyjrzeć się
motywom maryjnym i franciszkańskim w jego poezji oraz w „Panu
Tadeuszu”. W lirykach Słowackiego autor analizuje postrzeganie Boga,
Maryi oraz Kościoła, w dramatach ukazuje miejsca teologiczne, moc
i chwałę chrześcijaństwa, sprzeniewierzenie się krzyżowi, itd. W twórczości
Krasińskiego Cieślak zwraca uwagę m.in. na miłość Boga, Polski
i ludzkości jako na etyczne powinności, anielstwo w liryce i poematach,
myśli poety o uchrześcijanieniu Polski, a przez nią świata. W książce
znajdziemy także interesujący suplement – świadectwo św. Zygmunta
Szczęsnego Felińskiego – arcybiskupa Warszawy, który w młodości
przebywał w Paryżu Wielkiej Emigracji. Jest to świadectwo powstałe
na podstawie „Pamiętników” Szczęsnego Felińskiego i dotyczy trzech
naszych wieszczów, a zawiera także wspomnienie o Norwidzie.